پنجابی دوہڑے: 04/27/19

Saturday, 27 April 2019

سوہنڑے ہونٹ گلاب دیاں پتیاں ہن نالے نین شرابی واہ واہ

متھے سٹ کے کنڈل وال او چن ٹرے ٹور نوابی واہ واہ

جیہڑا تل اے اوتلے ہونٹ دے نال پاوے دل اچ خرابی واہ واہ

بندے سائق کھلو کے ویدھے ہن اودھا مکھ مہتابی واہ واہ

او کفر کریندن جہڑے انج آہدن وت پیار دا چیساں ناں نئیں

البتہ اے گل متھ چھوڑی تیرے شہر اچ قطن اساں نئیں

گھلی ہوئی لوری اتوں مینہ دی رم جھم ہائی سر کجنڑے دی تھاں نئیں

انج کئیں نئیں آکھیا ٹک پہو راء سائیں کئیں سجنڑ دا ٹھریا ہاں نئیں

شالا دُشمنڑ ای کہیں دے ہیٹھ ناہ آوے ہر کوئ پرتالیاں

شالا دُشمنڑ ای کہیں دے ہیٹھ ناہ آوے ہر کوئ پرتالیاں دیندا اے

وھیدا کوئ نہی جرم تے سوز دیاں ہر بشر بھنوالیاں دیندا اے

باہروں باہر صلاحیں تاں ھر لگدا مشتاق نرالیاں دیندا اے

اج کونڑ تسلیاں اوکھ دے وچ بھلا لگدیاں آلیاں دیندا اے

اوہ رت وگ گئ تیرا شام نوں آونڑ وت پوہ پُھٹدی ٹُر جاونڑ

میری بانہہ نائ تھکدی توویں سر ناہئوں چیندا ہس کھیڈ کے رات نبھاونڑ

وت کھیڈنڑ لک چھپ اکھیاں دا کجھ ہمت تے کجھ شرماونڑ

اوہ رت ہائ وت ریاض نہ وسیا کئی لگھ گئے چیت تے ساونڑ

میں جو بُھکھ ھاں ھور میں کے آکھاں میں منیاں رب

میں جو بُھکھ ھاں ھور میں کے آکھاں میں منیاں رب دی مار آں

جِتھے چُبھ جَاواں او سَڑدی اے جاہ بیشک ذھریلا خار آں

اَکھیں نِیویاں ھر تُوں ھوندیاں ھِن مجبوریاں دی تَلوار آں

پر صبر دے سبق پڑھینی آں منحوس ضرور ابرار آں

قافیہ برسٹ لت جیندیاں درد نا رکهیں

تسآں ہٹکیا ہا ساڈی چوکهٹ تے لت جیندیاں درد نا رکهیں

تهاڈے ڈکه تے وت وی آ نکلیداۓ ہیٹهاں کر کے اپڑیں اکهیں

خوش وسدی سنگت نوں کرن دی خاطر میڈا بهرم چاہ تولیئں کهکهیں

تاں دعا هائ بخت دی ترکڑی تے نویں سجنڑ تولینی لکهیں

میرا صاف ایمان عقیدہ ہے نہ سجنڑ ونجائیے لکھیں

تاہیں اج توڑیں یٰسین دیاں تیرے قدماں اچ رہیاں اکھیں

بندے ہمت توں دل دیاں کر لیندن گل یاد غریب دی رکھیں

میری رت رنیاں گھٹ شان نئیں ونجنڑی ہیٹھاں تویاں دیاں راہسن اکھیں

جداں ساڈے دم بد لیونڑاں ائ نئی ودا کر تبدیل توں اکهیں

ساڈے خون شریف دی عادت نئیں کسے سجنڑ نوں تول لنڑاں لکهیں

دہیئوں چار حیات دی زندگی هووی توں سنگت دا زائقہ چکهیں

تیری نفرت پیار اچ بدل نہ دیواں میرا ناں کجه هور چاہ رکهیں

اللہ پاک تاں کجلے کانڑ بنڑاین تیریاں مست تے ھانڑی اکھیں

ھن جگ دے حسن دے ناول دی دلچسپ کہانڑی اکھیں

شالا کدی کہیں حال اچ ویکھن نہی ھنجواں دا پانڑی اکھیں

تیرے دکھ دا ای روونڑ روندیاں وتسن او میریاں درد مُکانڑی اکھیں

دیوی رب دی ذات حیات کدائیں چنگے وقت دا ذائقہ چکھیں

تینوں آکھسنڑ لگدے میلی بھوئیں تے ساڈے جیندیاں قدم نہ رکھیں

برے وقت اچ اوہوے تینوں تول چھڑیسن بھرے شہر دے سامنے ککھیں

اوہا سجنڑ ہوسن اوسے سجنڑ دیاں اوہا سگویاں ہوسن اکھیں

بندے بھک اچ بھرم بچا لیندن چنگے سجنڑاں دے ول ڈھل توں

کدی بُھک نئیں لہندی اکھیاں دی سُکے سجنڑ دے کیتے ہوئے بَھل تُوں

مُنہ بھیڑِن شَک نئیں سجنڑاں دے میری بَد بختی دی سَل تُوں

ستھی نال نہ ہوندن چوراں دے مشتاق ڈھوڈیندن گل توں

ٹیکاں دیونڑ آلیاں لگدیاں دے کنڈا ھاں اچ پوڑ نہ سٹیئے

جہڑا ملدائی ہووے سک رکھ کے اوہنوں ملنڑ توں ہوڑ نہ سٹیئے

کوئی پیار اچ سنگت دی طلب کرے اوہدی الفت موڑ نہ سٹیئے

دل جوڑا نازک شئے ہوندائی ہتھیں کھیڈ کے تروڑ نہ سٹیئے

ڈھہہ پونڑ نصیب اچ لکھیا ہاہ ڈھڈوں میں کوئی ڈھو کے ڈھٹھاں

میں کدے کوئی ڈھہندیاں سنبھلیا ہاں کِدے یار کھلو کے ڈَھٹھاں

دھکا دِتائے تَخت توں ہَمرازاں ارمان توں رو کے ڈَھٹھاں

میں تائب زمین تے نہئ ہویا اُتوں کرکچ ہو کے ڈھٹھاں

شالا اصل دی رب سائیں خیر کرے میرا محسن سخت بیمار

شالا اصل دی رب سائیں خیر کرے میرا محسن سخت بیمار آ

ایئها ترکہ هے میں بے کس دا دیویں معافیاں رب غفارا

تے جہڑے اس تو باجهہ هن سجنڑ میرے تیتهوں گجهہ نهیں پالن هارا

تقدیر ولا ونج ریاض کولوں تے میرا کوئی نہوں هور سہارا

ساڈے سٹیاں جے تیرے سجن منیدن سانوں سٹ گھت سج

ساڈے سٹیاں جے تیرے سجن منیدن سانوں سٹ گھت سجن منا لۓ

ساڈی بے شک کوئی پرواہ نہ کر پوری کر اپنی منشاہ لۓ

شالا تخت تے بخت نصیب ھونی ساڈی ساہ ساہ نال دعا لۓ

اج چلو درد تے غربت ہے تو رجے ھوۓ سجن بنڑا لے

چنگا راھسیں ہنڑ وی دید ہٹا لئے اس دولت مند دیاں راھاں توں

ھک سجنڑ الطاف غریب بنڑا لئے بچ ڈھیر بلپ دیاں پھاھاں توں

وڈے لوگ جنازہ ای گھٹ پڑھدن پچھ بےشک ھور کہناہاں توں

بھکھے سجنڑ تاں سدنڑیں ای نہوں پوندے ساہ وار چھوڑیندن ساھاں توں

الله مرد بنڑایائے تے مرد ای راھنڑاں اے کیوں ہر کے پڑ چوں ہٹاں

تساں کتڑیں وار ڈراوے دتے کیوں ھسڑ کے جھگیاں پٹاں

تینوں پیار حیاتی ساری کرنا اے بھانویں جگ تو کجھ نہ کھٹاں

مسیں قیس فرید سدایا اے جھل جھل کے دوھریاں سٹاں

میں آپنڑیں بچپن دی ابتدا وچ کسے توں لفظ شراب سنڑیا

میں آپنڑیں بچپن دی ابتدا وچ کسے توں لفظ شراب سنڑیاں

بڑی خراب اے چیز لوگو میں مولوی دا خطاب سنڑیاں

شراب ورگی سوغات کائی نہئ میں ہک شرابی دا قول سنڑیاں

شراب خانے دا مستی بھریا عجیب تر اے ماحول سنڑیاں

جے اکھیں نوٹاں تاں ذہن بھٹکے شراب خانے دے خواب ویکھاں

جے اکھیں کھولاں تے شوق ابھرے کدی تاں میں وی شراب ویکھاں

شباب چڑھیا شراب ڈھٹی شراب پیونڑ تے تل گیوسے

شرابی ہاسے شراب پی کے شرابی اکھیں تے ڈل گیوسے

اساں آپ جو اپنیاں باھئیں بنھ کے تیرے ہتھ چا سجن نپایاں

اساں آپ جو اپنیاں باھئیں بنھ کے تیرے ہتھ چا سجن پھدایاں

سی کرن مناسب نہیں جاتا بھاویں جو کتیوئی دل آیاں

اساں کہوہ اچ چھال. حیات. چا ماری مینوں دتیاں ملکھ دوہایاں

تساں جھٹ اچ وکھرے کر چھوڑے پھلے پھلے تے مائیاں مائیاں

دلا بھج نئیں مگر بے لجیاں دے؛تینوں بہوں سمجھایائے

دلا بھج نئیں مگر بے لجیاں دے تینوں بہوں سمجھایائے رل ویسیں

تیرے چیتے ای سجنڑ مری ویسن توں گھر دے رستے بھل ویسیں

آج ہر توں جوڑا قیمتی ایں کدی اتنا ہو بے مُل ویسیں

ودا خاک چھنڑیسیں گلیاں دی انج بھا اٹئیاں دے تُل ویسیں

کَل شہر دے وِچ ھک بَشر ڈِٹھا بَاپردہ بُرقع پوش ھا

اوھدے ویکھنڑ کیتے بَندیاں دَا مَاحول بَڑا پُرجوش ھَا

اُس مُکھ تُوں تھوڑا جیہا گُھنڈ چایا اِنج ھو گیا مُلکھ خاموش ھا

جداں میں یوسف نوں ھوش آیا سارے شہر دا شہر بےھوش ھا

جس بشر نوں بخت دا عرش وکھایااے میں آپ دعائیں دے دے

جس بشر نوں بخت دا عرش وکھایااے میں آپ دعائیں دے دے کے

بد نظراں توں کج نوٹ کے رکھیااے جیہنوں ثمر پناہیں دے دے کے

جیہنوں اپنے دل اچ تھک پئے ہائیں ونوں ون دیاں جاہئں دے دے کے

پریشان آں اوہ بندہ تھکداای نہیں بے جرم سزائیں دے دے کے

ھائی جتنی چنتاں سجنڑاں نوں ھائی میرے نا

ھائی جتنی چنتاں سجنڑاں نوں ھائی میرے نال لڑائی دی

دونواں گھراں دا خون چوسیندی رہی رج رج کے مرض جدائی دی

من آخر تاج دی خودداری جداں بھڑکی اگ رسوائی دی

بالآخر پہل انہاں کیتی جنہانوں کائی ناہئی لوڑ رسائی دی

پہلی دا پڑھ قاعدہ

جداں اساں رسنا ای نئیں مڑ منت دا کے فائدہ

مینوں کھا دریائی کچھوے ویندے تیریاں کَیں ھَن رَکھنڑیاں ل

مینوں کھا دریائی کچھوے ویندے تیریاں کَیں ھَن رَکھنڑیاں لجاں

حیران ھیمی میں اُجڑی تے ناراض وداں ہیں اَجاں

جے توں آکھیں تاں وَت ھِک واری تیرے سامنڑے تھل وچ بھَجاں

ماں 32 دھاراں تاج نہ بخشے جے میں خان دی کنڈ نہ کَجاں

میں غریب اُلقسمت بے وارث خوش بخت نہ سہی انسان تاں ہا

میں غریب اُلقسمت بے وارث خوش بخت نہ سہی انسان تاں ہاں

ھووی وطن نصیب وطن دا مالک تیرے وطن تے میں مہمان تاں ہاں

اے شاہ سُکھ چین دی دنیا دا میں دکھیاں دا سلطان تاں ہاں

تے چلو ہتھ یاسین دا نئ پوندا تیرے ناں توں نت قربان تاں ہاں

رَلے وَسنڑ دے کانڑ خدا پیا ویدها بڑا زور غریباں لایائے

بلآخر سانوں ضد سجنڑاں دی سجنڑاں توں پهوڑ ویکهایائے

تے الطاف اودے دل دیئاں رب جانڑے ویسے میں اندازہ لایائے

جو اسے غربت سر گئی کملیاں دا کسے پاسے سجنڑ کهڑایا

میرا کونڑ اے سجنڑ تے دشمنڑ کونڑ اے تینوں اجتائیں سمجھ وی آئ

میرا کونڑ اے سجنڑ تے دشمنڑ کونڑ اے تینوں اجتائیں سمجھ وی آئی نہی

میری جی جی نوں مجبوری جاتا آئ تیرے ذہن چوں گئ وڈیائ نہی

کسے موڑ تے کائ گل لگدیاں آلی تئیں غرض پرست وکھائ نہی

جے تینوں کائ نہی لوڑ تاں میری وی بانہہ درد گھراس اچ کائ نہی

چنگا کیتائ جیڑا سٹ گھتیائ میں وی ذھن توں سٹ کے سونداں

نالے ناں تیرا دل دی ڈائری توں غمگین میں کٹ کے سونداں

ساری زندگی تیرے نال نہی رسنڑاں ایو لفظ میں رٹ کے سونداں

اللہ چُوک چُھڑائی اے جگراتیاں توں ھُنڑ قسم اے ڈٹ کے سونداں

پچھوں نسل وکھیندی اے سجنڑ بنڑیندیاں خالی صرف وکھیندے

پچھوں نسل وکھیندی اے سجنڑ بنڑیندیاں خالی صرف وکھیندے رَج نہی

وچوں پول ہوندے نی ڈھولاں دے راہگیر سُنڑیندے وج نہی

قد لانبھے ویکھ کے کھجیاں دے مونہہ اَڈ کے کملا بھج نہی

اُنہاں تیئں تے اوہلے کے کرنن جیہڑے آپ نوں سگدے کج نہی

اج مار کے وچلے کافر نوں تیرے در تےحاضر تھئے آں

تیتھوں نکھڑ کے گزرے پل پل نوں بے حد پچھتاندے پئے آں

سئے مدت انا دی چکی وچ ونڑ سوچیاں پسدے رئے آں

بھلی فجری پئے ہاسے درد دا چن آ شام نوں واپس گئے آں

سانوں توئیں سَٹ گَھتیائے تے تینوں کہیں سَٹ گھتیائے

سانوں توئیں سَٹ گَھتیائے تے تینوں کہیں سَٹ گھتیائے میرا سجنڑ برابر تُلے آں

ساتھے کائی نہی وَکھری کدھ ڈھہے پئی اساں دوھیں گھر ھکو جئے رُلے آں

تے تینوں صرف انا نہی ھَٹنر پئی دیندی اساں لوک وَپار دے کُھلے آں

تیرے نال حیات منی ویسی مُونھ اَپنڑیں آکھ چا بُھلے آں

میں تاں دھپ ویکھی اے چن ماہی تیرے پیار دی گھاٹی چھاں تے

جیویں ساھندا بول شریکاں دے ہتھ رکھ کے دُکھدے ھاں تے

چلو اوکھی سوکھی نبھ ویسی کجھ ھوسی اثر دوھاں تے

ایہو فرق اے تیری سجنڑاں اچ نبھسی ودا ریاض نبھیسی راھاں تے

زندگی دی فصل خریف ربیع دونویں نت نہ راہنڑیاں ھوئیاں

کئی کچیاں چندرے جھمب سٹیاں کئی پک کے ڈھاہنڑیاں ھوئیاں

کُھٹے ساہاں دیاں سِٹیاں موت دیاں جَداں دانداں گاھنڑیاں ھوئیاں

پِڑ خالی ھوئے دَھڑاں لِمب لُمب کے سائیاں مَگروں لاہنڑیاں ھوئیاں

ہووے بخت تاں دشمن ای کج لیندین لکھاں عیب یا پاڑے ہوون

ڈنگ ہرن تاں نکل نچوڑ ویندین جیڈے جوڑ کُوراڑے ہوون

نِیڑے بیلیا لگدے اے نہی لگھدے دہئیوں اپنے ای ماڑے ہوون

اگوں سِیدھے ای تاں مشتاق ہوندین جے پچھوں نیک دیہاڑے ہوون

دی اتنی مہلت عزرائیلا من ونج اُجڑی دی زاری

مینوں کیچ دیاں کدھاں ویکھن دے میری محنت ایہی بہوں ساری

کر عرض عدالت عالیہ وچ مجبور اے بہوں دُکھیاری

جے زندگی نہی تاں موت وی نہی کائی کر صورت وچکاری

ریہے کیچ دے پاسے مونہہ میرا بدھی رھے اکھیاں دی تاری

ایہہ منظر خان دے سامنڑے رھے میری ویدھا رھے لاچاری

بالفرض ریاض اے ناممکن کرے اتنی رب غفاری

یا آپ آوے یا خان آوے نہی تاں ریاض میری انکاری

بھانویں بخت جہان توں ڈھیر ھوون کیتے کدی نہیں فخر داناواں

ھکی جاہ تے نہیں پابند رہندا کسے رخ دا کتن پچھاواں

میتھے غربت ویکھ کے سٹنڑ دیاں لئسیں جھب جھب بُھگت سزاواں

جیڈا ہینڑیاں درد نوں توہیں جاتائے ایڈا کوئ نآں میں نگوساواں

نت لڑن دی دھمکی کہیں ویلے بنڑ ہاسہ یار سبھا ویسی

اج توں جھنڑکینائیں ڈھول مٹھا۔وت لوکاں دابنڑ راہ ویسی

انجے ظلم تے چن ماہی ہتھ رکھیوئی تاں او وقت وی ہک دن آ ویسی

انجے موت دا علوی ناں بنڑسی مینوں اودر تیری کھا ویسی

کیچیاں نال ناں لایئم جھیڑے نی میں نوکر اوہ سردار ھن

میرے ازل توں کیچی وارث ھن میری زندگی دے مختار ھن

بھانویں رولن تَھل دیاں ٹبِیاں تے چاہے تَپدے کیچ تے ساڑِن

میں دولت کیچ دے خاناں دی چاہے ڈُوبن تے چاہئے تارِن

تساں پیـار دا کدنڑ مفہوم سمجھسو نفرت دی جنگ دے غا

تساں پیـار دا کدنڑ مفہوم سمجھسو نفرت دی جنگ دے غازی.

میرے دل اچ رہ کے کم از کم انجے کر نہی غیر نوازی.

اتوں مست بہار اچ تتلیاں تے ودا کردائیں تیر اندازی.

ایڈا جرم ھئی عابد مسجد وچ جیویں چھوڑئیے مار نمازی

اودوں مِن آکھیوئ میں کوئی نہی ونجناں اُوہناں نال وی گل مِ

اودوں مِن آکھیوئ میں کوئی نہی ونجناں اُوہناں نال وی گل مِتھیوئ چا

توں جو ناہئیں رُک سکدا سَکیاں توں بالآخر ضد سٹیوئ چا

میری پِنی ہوئ سنگت دے ڈِیوے نوں انجیں ٹُردیاں پُھوک دِیتوئ چا

آج موت وی درد دا سد نہی سُنڑدی مُڈھ انج دا یار بَدھوئ چا

میں اُجڑ کے ڈیٹھی بیٹھاں ماھی تائیں کردا میں تاکید آں

وطنوں میں بے وطن ھویاں پردیس کریناں عید آں

چن ماھئی معمول مطابق ایتھوں رکھناں تئیں ول دید آں

جیدے بلکل جندرے بھئیں گئے نی میں او کمزور فرید آں

بد قسمتی کھوہ لۓ بلآخر ساتھوں شرف تے مانڑ انہائیں دے

بد بخت نجومیاں ویہڑ لائے ساتھے کرم تاں ہن بہوں سائیں دے

پئ نبھدی ہے مثل یعقوب کنعان اچ جیویں بن یوسف وچ باہیں دے

او تاں ڈھیر غریب نواز ہن را سائیں کمزور نصیب اسائیں دے

نت لڑن دی دھمکی کہیں ویلے بنڑ ہاسہ یار سبھا ویسی

اج توں جھنڑکینائیں ڈھول مٹھا۔وت لوکاں دابنڑ راہ ویسی

انجے ظلم تے چن ماہی ہتھ رکھیوئی تاں او وقت وی ہک دن آ ویسی

انجے موت دا علوی ناں بنڑسی مینوں اودر تیری کھا ویسی

میرا اپنڑا جُرم ایں خان دا کوٸ نہی تسلیم میں کیتی پٸ ھ

میرا اپنڑا جُرم ایں خان دا کوٸ نہی تسلیم میں کیتی پٸ ھاں

ھِک غلطی ھوٸیم وچ دریا دے جداں ریاض میں لُڑدی رہٸ آں

ساۓ وَس مارے پر چکر بَھنور توں لَتاں کیچ شَہر نوں تَھیہاں

اُسے بے اَدبی دا بدلہ اے جہڑے بُھوگ بُھوگیندی پٸ آں

چڑھی گج کے ہاٹھ وچھوڑیاں ڈی سکھی وسنڑ دے ہڈکے لہے گئ

چڑھی گج کے ہاٹھ وچھوڑیاں ڈی سکھی وسنڑ دے ہڈکے لہے گئے

گلاں فائر توں ڈاڈھیاں ملکھ دیاں چپ کر کے ساریاں سہے گئے

پورا دل دا ہک ارمان نآہ ہویا گھاٹےسنگت دے جھلنڑیں پئے گئے

ویتھوں پیار اچ لگدیاں انج گھتیاں منہ خضر سیاپ توں رھے گئے

بسم اللہ آں تے بھاویں نت پیا آں میرا گھر تیرا آپنڑاں گھر اے

میرے دل دی سیج تے رکھ تشریفاں ھس کھیڈ نآہ کہیں توں ڈر اے

نت رٹھا رٹھا راھندا ایں ظالم بندیا گل اج کوئی پیار دی کر اے

تیرے شہر میں اڑ کے آ ونجاں ھا ھوندے جے خوشنود دے پر اے

کدی رج کے ہسدا سامنڑے بہہ کے ڈیوے بالے ساۓ خنگ

کدی رج کے ہسدا سامنڑے بہہ کے ڈیوے بالے ساۓ خنگاں تے

اوھدے اگے پِچھے راہنڑاں دیہنہ سارا راتی ونج کے باہنڑاں راہاں تے

پوری منت تاں ھو گٸ ہاسیاں آلی پر ہاسیاں ماریا تھاں تے

اساں سجنڑ نوں ہسدیاں ویکھیا سہی پر ہسیا کیف اساں تے

میری ڈھلدی ڈیگر ویکھ کے ھٹیا ایں تیرا ایہہ ڈینہہ یاد رکھیساں

پتھریلے دیس دا واسی ھاں میں وی دل چا پتھر کریساں

جداں رب اکبر میری پس کیتی تیکوں لاھندیوں چاڑ وکھیساں

تیرا سر راءسائیں دے قدماں اچ ھوسی تیکوں ٹھڈیاں نال اٹھیساں

شالا غلط تعبیر ہوسی سفنے دی وت ڈٹھئیم چمن ویران اے

ڈٹھی عین خزاں وچ زوراں دے ڈٹھا ہر بوٹا سنسان اے

ڈٹھی اختر ساحل نوں ڈھاہ لگدی ڈٹھا ظلم دا نال طوفان اے

میری خستہ ناو نوں بھنور دے ڈر توں ہا بڈن دا عین امکان اے

تینوں آپ توں جاتی وَل وَتے ھاٸیں بھاویں ڈھیر وی پَھردے ھاسے

اوھدی ایہہ وجہاں ھاٸ جو دل دے اندروں تیری ذات تے مَردے ھاسے

توہیں اوڈھر حیدر خود لاہ چھوڑن اِسے خوف توں ڈردے ھاسے

گُھٹ پانڑی دا ای اِتھوں تاٸیں حد آ گٸ ھا تیتھوں پُچھ کے بَھردے ھاسے

سانگا کل دا بکدا اجوں چا بک نت کہے گھتی ودا ایں مرنے

منگ میدھروں حق کن نپ کے دیساں جے مہن کوئی آوندن بھرنے

جیندے ہتھ تے ہتھ میرے سامنے رکھیا ای جداں اونہاں سٹیوئی منہ پرنے

تو تاج نوں مدد دے کانڑ سدیسیں تیرے تاج احساس نئی کرنے

بندے بھج کے قسماں چا لیندن خوش ہوندن قسماں چا

بندے بھج کے قسماں چا لیندن خوش ہوندن قسماں چاون تے

پر پیچ سفر ہن الفت دے گھر لگدن توڑ نبھاون تے

جداں درد چوگردوں ویہڑ ونجنڑ ترجیح دیندن ٹھکراون تے

یاسین اے ریت حسیناں دی ڈٹ ویندن ظلم کماون تے

میری طرفوں قاصد رو رو آکھیں ظالم مظلوم نما کوں

آکھیں اے حق نئیں اشرافاں دا بدنام کرن شرفا کوں

جہڑے یاور تے بہتان اٹھاۓ نی انج ٹھاہندی ناھی تیئں شاہ کوں

نفرت دی قبر اچ دفن چا کیتا ای نبھیاں دے شرم حیا کوں

توڑے لاغر ھائ سُنڑ خان دا شکوہ آ یاد وِصال دے

توڑے لاغر ھائ سُنڑ خان دا شکوہ آ یاد وِصال دے دن گئے

اِنج پھڑک کے اُٹھی بَھڑک کے بولی ھو پیار دے شینہہ نوں جِن گئے

تئیں خان میرے نوں ڈَکھنڑا سَدیا اے ھو جِگر علیل تے چِھن گئے

میڈے او وی ریاض ھِن ادب دی جَاہ جیہڑے خان نوں چوری گِھن گئے

کاں اُڈیا کاں کر کے

ٹُر گِیوں وطناں توں میتھے دردا دی چھاں کر کے

تیرے ہجر دے تَپدے بَھٹھ دے وچ سارے کیف سرور پۓ بَلد

تیرے ہجر دے تَپدے بَھٹھ دے وچ سارے کیف سرور پۓ بَلدن

ساڈے دل اچ تیریاں یاداں دے کُل نقش حضور پۓ بَلدن

انج گھتیاٸ جُھلکا نفرت دا اجے تاٸیں مجبور پۓ بَلدن

تیرے کُرب دا کَکر بُجھا سکداۓ جہڑے اندر تَندور پۓ بَلدن

کوئی حُب دا اُوہ تعویز پوایائی نہ لحظہ ائ تیتھوں وِسدا

تیری جائز ناجائز دی چکی وچ ساہ ہیر کے وتناں پِسدا

میرا پیار نہ درد خوشامد سمجھیں ہاں ادب توں جُھکدا ہِسدا

مینوں کُل کائنات اچ قسم خُدا دی تیرے نال دا کوئی نئیں دِسدا

تیرے سنگ اچ چونڑ جے ڈنگ پئے نبھدن مین ہجر دا سیک وک

تیرے سنگ اچ چونڑ جے ڈنگ پئے نبھدن مین ہجر دا سیک وکھا نئی

تیریاں بے حد کرم نوازیاں تے ہو سگدے شکر ادا نئی

بے جرم غریب دے بختاں دی ہتھی یار لکیر مٹا نئی

میری کئیں ناہوں آنڑ کے کنڈ کجنڑی ہتھ درد غریب توں چا نئی

قربان ونجاں چن دُکھیاں دا کیوں مندڑے حال بنڑائ وتنڑا

قربان ونجاں چن دُکھیاں دا کیوں مندڑے حال بنڑائ وتنڑاں ایں

کیوں رنگ تبدیل ہئ چہرے دا تے لباس پُرانڑے پائی وتنڑاں ایں

ہو تکڑا خوشیاں وَل آؤسنڑ کیوں اتنے درد جنڑائ وتنڑاں ایں

یاسین. جو تیرا خادم اے کیوں امن آرام ونجائ وتنڑاں ایں

تیری ذات سوا کوئی سجنڑ وی کوئی نہیں وت بیلیا سنگت پرائ

تیری ذات سوا کوئی سجنڑ وی کوئی نہیں وت بیلیا سنگت پرائ کہی

تیرے لڑ پیاں کالی رات دسیوۓ او تیرے باجھ جہاں تے شاھی کہی

تیرے باجھ ابرار جہاں تے جیوے اساں کرنی اے دل آھی کہی

تیتھوں نکھڑ کے جدنڑ رھیندا ای نہیں وت تیرے نال لڑائی کہی

توئیں شاہ تے آپنڑی ہستی دے قد کاٹھ نوں جدنڑ وکھئیندائے

پَباں بھار کھلو کے تائب دا چن تیرا مُکھ مہتاب تکیندائے

تینوں ویکھ کے مُلکھ دی بھِیڑ دے وچ پچھاں ھُسڑ کے جدنڑ ہٹیندائے

جویں مہینہ اچ جھاڑیاں دھوپ ونجنڑ انج ھنجواں اچ ناپ ونجیندائے