کیہڑے سانگے درد ستایاں ول پیغام گھلن سرکاراں
اگے وطن وسیب چھڑایا اے توہیں ڈھول دیاں نرواراں
مینوں ایہ تاں دس تیری نگری وچ کے کرنا اے آنڑ بیماراں
مینوں دھاڑ چا گھت جداں وطناں تے پئے وسدے نی تاج ہزاراں
میں سنیا ایں شہر دے واسیاں توں کجھ رنج ودین سرکاراں
تیری شان دے عین خلاف کیتی وت کہی غلطی بیماراں
مینوں سائل سمجھ کے وقت چا دے یسین میں عرض گزارآں
جداں فوج تے شاھیاں شاہ کوئ ناھنی تیرا ادنڑ دا تابعدار آں
وڈی آس ہاموں اج وقت آخیری مینوں آ مِلسن سرکاراں،
جدوں قاصد وَلدی خیر دِتی ھاسو آکھ اچ نِیر قطاراں،
انج موت دا حکم دِیوا گھلیا اے میری زندگی دے مختاراں،
ہتھ پیر۔رفیق۔ہن سَگن سنگھارے میں ٹُرن کِنوں لا چار آں،
اساں عہد خلافی نئیں کرنی تیری کیویں چا یاد وساراں
میرا بھرم ونجا بھن بھول ودا تیرا وت وی شکر گزار آں
تنگ دستی اے یار حفیظ بھیڑی تے دیندی پڑ دے وچ اے ھاراں
بد بخت تے کڑماں رج ھوساں تیری ذات دا تابعدار آں
میرا منت دا سدنڑاں تے تیرا اپڑ نہ سگنڑاں ھن چن غربت دیاں ماراں
ھوندے جاھ تے بخت میں ویکھاں ھا میتھوں پھٹیں ھا چار دیہاڑاں
تن جاھ جھل گئ اے ھستیاں وچ تائیں کیتی اے کنڈ سرکاراں
تیری نیت دے رخ تبدیل ڈٹھن تائیں درد چا منیا ان ھاراں.
میں ھجر فراق توں واقف ھاں تے ھن جگر اچ زخم ھزاراں
دلبر دیاں بے انصافیاں دے میڈے کول ثبوت ھزاراں
طوفان ظلم دا ویڑھ گیام ودا رو رو وقت گزاراں
یسین زمانہ کجھ پیا آکھے میں اس ٹھگباز دا تابعداراں
کل خط لکھیائ تے اج بندا چا گھلیائ کنویں یاد کیتاۓ سرکاراں
کائ ایہو جئ بھیڑ جناب نوں پئ اے تحریر تے نیر ھزاراں
خط پڑھدیاں نال جند میڈی نکل گئ ھن بالکل بے ترتیب قطاراں
سمجھ رحمن گیا تہوں خط لکھیاس نویں سنگت اچوں ملیانس ھاراں
آئ جاگ ناں کونج نمانڑیں کوں تے کولوں اڈ گیاں ساریاں ڈاراں
جیں ویلی جاگ آئ کرے درداں نال پکاراں
ھاۓ وو میں ستی رہ گئ تے مین غفلت دتیاں ماراں
راہیا کدی میں جاگ ویندی اج اڈدی نال قطاراں
تساں وڈے شاہ زور تے ہستاں آلے میں مفلس تے نادار آں
پر قسم خدا دی ملک توں وکهرا تهوہاڈی ذات دا تابعدار آں
کسے غلط ڈسیاۓ جو میں نال توہاڈے ضداں لاونڑ کانڑ تیار آں
ایڈا کڈنڑ نزیر دا سر پهریاۓ جو میں ٹکر پہاڑ نوں ماراں
ھر ویلے تانگاں یار دیاں میں تاں بیٹھی کانگ اڈاراں
آپ ونجاں یا قاصد بھیجاں میرا ھو گیا حال بیماراں
یار دے باہجوں جیونڑ کوڑ اے میرے اندر درد ھزاراں
غلام فریدا شالا انج کوئ نہ نکھڑے جنویں نکھڑی کونج قطاراں
میں جو بھک آں ہور میں کے آکھاں میں منیائیں رب دی مار آں
جتھے چبھ جاواں اوہ سڑدی اے جاہ، بیشک زہریلا خار آں
اکھیں نیویاں ہر توں ہوندیاں ہن مجبوریاں دی تلوار آں
پر صبر دے سبق پڑھینی آں منحوس ضرور ابرار آں