کدی سٙن وی سجنڑ ملائیں ہا چا تیرا کے ونجنڑائیں مجبوری

کدی سٙن وی سجنڑ ملائیں ہا چا تیرا کے ونجنڑائیں مجبوری

اگے کہیں دی ٹیک تے جِیندے ودے ہاں میرا بھننڑائی بھول ضروری

میتھوں ڈھیر غریب وسیب اچ کوئی نئیں میری ہور نہ کر مشہوری

اُکا سجنڑ حیات توں اوڈھر کر کے گل کر نئیں مُلکھ دی پوری 

سنوگل ہک وسدیاں ویلیاں دی اساں کدی سلطان وی رہے آں

 سنوگل ہک وسدیاں ویلیاں دی اساں کدی سلطان وی رہے آں

سجناں دیاں بےتکیایاں تے لکھدے عنوان وی رہے آں

آثار نماشاں ڈھلیاں دے جداں سنگت اچ نظری آندن

آثار نماشاں ڈھلیاں دے جداں سنگت اچ نظری آندن

اس وقت روئیے سجنڑاں دے تبدیل حیات  ھو جاندن

کن دسیے منظر دوریاں دے جویں نین نمانڑیں ساندھن

بندے بھٗل بھَل ویندن نیکیاں نوں کھلے جرم بقایا راہندن

اللہ پاک جے دیوے سکھ دیاں گھڑیاں سکھی سوونڑاں جرم تاں کوئ نئیں

اللہ پاک جے دیوے سکھ دیاں گھڑیاں سکھی سوونڑاں جرم تاں کوئ نئیں

ھووے سجنڑ وی اپنڑی مرضی دا رل بہونڑاں جرم تاں کوئ نئیں

جس سجنڑ بغیر نہ نبھدی ہووے اوتھے ڈھوونڑاں جرم تاں کوئ نئیں

رٹھا سجنڑ حیات منیندا ہووے پیری پوونڑاں جرم تاں کوئ نئیں

کالج کھلے ہوے نی

سٹی نئیں توں جانی دکھی شکلاں تے بھلے ہوے نی

اساں اجنڑ وی تیہاں دے لگدے ہاں سانوں اجنڑ وی تیہاں دا خیال اے

اساں اجنڑ وی تیہاں دے لگدے ہاں سانوں اجنڑ وی تیہاں دا خیال اے

تیرے نال کھلوتے آں کنڈ لا کے وچوں ٹپنڑ دیساں نئیں وال اے

جھولے آندے راہندن موسماں دے ہر دور اچ وقت دے نال اے

تیری کنڈ کدی لگنڑ حیات دیساں نئیں توں آپنڑاں آپ سنبھال اے

اونوں آکھیں ڈھیر نہ رنا کر دکھ رنیاں ویندے مک نہی

اونوں آکھیں ڈھیر نہ رنا کر دکھ رنیاں ویندے مک نہی 

ساری عمر حیات انجے خوشیاں دے میرا سجنڑ بھریندے بک نہی 

اودے نئوں نبھدی تاں واپس وگ آ انجے ہجر دی شاخ تے سک نہی

تیرا سگواں سجنڑ حیات جو ہے اوراں وگ آ شرم توں لک نہی

کدی بخت سلامت نئیں راھندے کدی تخت تو لاھنڑا پوندا

کدی بخت سلامت نئیں راھندے  کدی تخت تو لاھنڑا پوندا

سدا سیج پھلاں دی نئیں راہندی  کدی خاک تے باھنڑا پوندا

سدا ہتھ ظلماں وچ نئیں راہندے  کدی ظلم وی ساھنڑا پوندا 

سدا حکم حیات وی نہیں چلدے  کدی قدمی ڈھاھنڑا پوندا

تساں گھر لایا اساں پر لا کے توہاڈی سنگت اوتاں کر چھوڑی

تساں گھر لایا اساں پر لا کے توہاڈی سنگت اوتاں کر چھوڑی

تہاڈی جیں جاہ ملنڑ دی کوشش کیتی اوہنوں اسے ویلے نہ کر چھوڑی

تے کوئی جرم حیات تے ثابت کرو چا اوتاں فخر توں باہنہ کر چھوڑی

ساڈے ہک نا اہل شریک نوں جھٹ اچ تساں سنگت دی ہاں کر چھوڑی

سوال جواب دوھڑے حیات بھٹی دے

سوال جواب دوھڑے حیات بھٹی دے

پچھاں ہٹ آ کیوں پیا دستک دیناں ایں کے ھو گیا ایئ کملیا روحا 

برے وقت اچ کونڑ کوویلے ویلے تیرے کانڑ کهولیندا ایئ بوہا

میں من لینا سگویں سجنڑ ھن تیرے توں وی آپ حیات ایں اوہا

اونہوں گھر دے ای گھر اچ وڑنڑ نہوں دیندے جیندی سیت دا ہردا اے جوا

اندروں جواب امدا اے

بڑی دیر توں بعد اک اوکھڑے لہجے کیتا اندروں استقبال اے 

توں کونڑ ایں یار کویلے ویلے ودا کهندا ایں بووہیاں نال اے

میرے منہ چوں لفظ حیات دا نکلیا بڑے کمدے ہوٹھاں نال اے 

اونہاں جو فرمایا میں دس ناه سگدا میرا ھو گیا ٹرنڑ محال اے

غریب گواڈھی ایہ سارا منظر ویکھ کے آدھا اے

اک نال غریب گواڈھی ہا اس سنڑیاں جدنڑ بولارا

میرا جسم پنجال کے گھر لئے گیا جیہڑے ہیلیاں نال بیچاره

اگے ایہ بوہا حیات کھلیندا ھا تیرے بختاں دا لشکاره

ڈھلے وقت کونڑ غریباں دا وس لگدیاں چیندا اے بھاره

غریب دوجی وار مخاطب ہوندا اے

اساں اودنڑ دے یار گواڈھی ہاں ایہ بنڑیاں جدنڑ محل اے

تیرے جئے کئ بختاں آلیاں دے اتھے رئے کھڑکاندے ٹل اے

من منت حیات نہ آیا کر اتھے کئیں نہوں کرنا بھل اے

ایڈی تپش اچ جتیاں لاه کے وی وسیں کوئ نہوں وڑدا تھل اے

چنگے ماڑے سجنڑ اچ فرق تاں ھونداے سچی گل اے ڈھیر کوہاں دا

چنگے ماڑے سجنڑ اچ فرق تاں ھونداے سچی گل اے ڈھیر کوہاں دا

جیویں پرکھ کے ناواں رکھیا اے تاریخ اچ ھنس تے کاں دا

انجے نام حیات بدنام چا کیتا اے کم زرفاں لچپالاں دا

جہڑا رج باھندااے چٹے کپڑے پا کے وت بھچر سدینداے واں دا

سانوں چن چڑھ ونجنڑاں سنڑ لئیے ھا پردیسی

سانوں چن چڑھ ونجنڑاں سنڑ لئیے ھا پردیسی سجنڑ پئے آندن

بھن انگلیاں روز حساب پئے کرنے دینہوں اجے تائیں کتنڑیں راہندن

انہاں آ کے خیال حیات ناں کرناں کئیں ساڈے سجنڑ غریب وی راہندن

اساں پکھیاں چھنڈ چھنڈ تھک پئے ہائیں اوہ ھور کدائیں ونج راہندن

کسے وچھڑی کونج توں پچھ بیٹھاں

کسے وچھڑی کونج توں پچھ بیٹھاں دکھ نکھڑ گئیاں سجنڑاں دے

لب کھلدیاں نال طوفانی روپ وچ ترٹ پنج ند گۓ اکھیاں دے

شودھی تھکی ھوئ ھجر دے پینڈیاں دی دسے مسے مسے دکھ سفراں دے

 آکھے ویکھ حیات نصیب اساڈے سنگ رل گۓ ھور کنہاں دے

بے جرم غریب نوں ڈھاہ چا لائ ہیی میرے دل دے گھر اچ وس کے

بے جرم غریب نوں ڈھاہ چا لائ ہیی میرے دل دے گھر اچ وس کے 

ہتھیں عمر دا رولنڑ خرید کیتا اے تینوں دل دیاں ساریاں دس کے 

پتہ کوئ نہیں ڈولہی ہوئ ذندگی دا دیہہ چار گزاریے ہس کے

توں اجنڑ وی سنگدل رنج وتناں ایں سکھ چین حیات دے کھس کے

توڑے کدی تاں اپنڑی زندگی وچ سانوں یار بلائیں آ ہس کے 

ہر رات بے چنتا سئیں وینا ایں نوکر دیاں نیندراں کھس کے 

ہک جھٹ مُلاقات نو لوہندے پئے آں تیرے درد گوانڈوں وس کے 

وڈی غلطی ہوئ اے قسم خدا دی تینوں دل دیاں ساریاں دَس کے

مجبوریاں چا نکھڑیندیاں ہن وس نال نکھڑدا کوئ نہیں

مجبوریاں چا نکھڑیندیاں ہن وس نال نکھڑدا کوئ نہیں

ساری ہری ہوئ کھیڈ اے قسمت دی دینہ عید دے لڑدا کوئ نہیں

لج مار گھتیندی اے لجپالاں نوں بندا ہجر اچ مردا کوئ نہیں

سارے سجنڑ حیات احسان چڑیندن دینہ لاندیوں چڑھدا کوئ نہیں

تویں انسان ایں میں ویں انسان ہاں

تویں انسان ایں میں ویں انسان ہاں خار سہی پر پھلاں دا قدر دان ہاں

وقت دے اس تغیر تبدل دے وچ واقعی ہر بشر اج ڈولاندا پیائے

میٹھی غرضاں ہر ویلے دریائے سندھ دل دی دنیا دے وچکار واہند پیائے

چڑھ کے لالچ دی بیڑی تے شاہ تے گدا پار جاندا تےاُروار آندا پیائے

آکھے لگ کے ضرورت دے ابلیس دے بندہ بندے دا ایمان کھاندا پیائے

میں منیندا ہاں نفرت دے بازار وچ چنگئیاں جنساں دا یک لخت کال آ گیائے

بند نمبر 2

ہر بشر دستِ قدرت دا شاہکار ہے جہڑی صورت دے اندر او دیوے بدل

اُو جوں مرضی دا مالک تے مختار ہے کئیں کوہڑی یا سوہنی اُو بخشیے شکل

جو وی لکھیا اے اوقات مقصوم وچ اودی قدرت دے سب فیصلے ہن اٹل

اے تاں ہوندی اے سوہنا مقدر دی گل ساڈی ککھاں دی جھگڑی تے تیرے محل

پینگھ سکھاں اچی جھوٹیندی رہوی بخت دی سلطنت دا جہانگیر سنڑ

بے وپاری دی لشکر کشائی نہ کریں میں ویں اپنی غریبی دا سلطان ہاں

بند نمبر 3

رتی بختاں لگی پیشانی اتے بے وفا لوگ صاحبِ وفا ہو گئے

جہڑے مشہور دنیا دے ہن دل شکن بھاگ لگے تاں سب دلربا ہوگئے

بت پرستاں دی انہیں عقیدت پیچھے سوہنے بت جاپے سچ مچ خدا ہو گئے

کیئں مقدر دی دنیا دے شاہ ہو گئے کیئں نوں سنگتاں چا سٹیا گدا ہو گئے

تینوں اساں سنجاتا تاں پئے گئے تیرے پیراں اچ خوشیاں دے پھل پئے گئے

توں اج نہ سنجانڑیں تاں مرضی تیری جے توں سمجھیں تاں تیاں دی پہچان ہاں

بند نمبر 4

میں حیات ہک غریب النصیب ہاں فقط تیرے لکھاں محافط تے رکھوالے ہن

ساڈے ویری تے تیرے پرستار ہن تیری ہک ہک ادا دے او متوالے ہن

میرا سوہنا آسن کائی تہاڈی ریس اے تویں بخت آلا ایں اووی بخت آلے ہن

تیرے تن اتے زربخت دو شالے ہن ساڈے پھٹے پرانے تے مٹیاں آلے ہن

تینوں چنگیاں نصیباں دا سنگ پئے گیا ساڈے گاٹے رقابت دا جنگ پئے گیا

بےنیازی دے وچ بے لحاظی نہ کر تیرے سر اتے غیرت دا سائبان ہاں

تویں انسان ایں میں ویں انسان ہاں خار سہی پر پھلاں دا قدر دان ہاں

میرے اگلے پاھر دی سنگت دے سنگتی میرے نال دوپہراں تائیں ھن

میرے اگلے پاھر دی سنگت دے سنگتی میرے نال دوپہراں تائیں ھن

سروں ذری ھک ڈھلیائے دیہوں بختاں دا اُوا سنج تے سنجیاں جائیں ھن

پچھے میں تے بڈدی دیگر ھاسے دکھی وینڑ تے گل وچ بانہیں ھن

جناں سجنڑ حیــــــات دے دشمنڑ کیتے اووی کئیں دیاں نیک صلاحیں ھن

لتھا بخت دا سورج غیر دی جوع وچ

لتھا بخت دا سورج غیر دی جوع وچ ساڈی پیار دی شاھی وچ رات ھو گئی

ساڈی حق دی دولت دوستی دی اونہاں دشمنڑاں کانڑ خیرات ھو گئی

انجڑے وسدیاں رسدیاں موسم بدلے آساڈی انجڑ دی غلط برات ھو گئی

جیہڑی رات حـیـات قیامت گزری اوہ رات کدائیں شب رات ھو گئی

ونڈ ھوندی راھندی ای ویلیاں دی ونڈاں ھکو جہیاں

ونڈ ھوندی راھندی ای ویلیاں دی ونڈاں ھکو جہیاں راھندیاں نت نہی

اےحسن جوانی بخت دیاں پیگھاں چڑیاں راھندیاں نت نہی 

کدی شاہ وی ھو محتاج ویندن موجاں ھک کدھی واھندیاں نت نہی

میلے بھرے هوۓ ختم حیات ھو ویندن رل سنگتاں باھندیاں نت نہی

اساں آپ جو اپنیاں باھئیں بنھ کے تیرے ہتھ چا سجن نپایاں

اساں آپ جو اپنیاں باھئیں بنھ کے تیرے ہتھ چا سجن پھدایاں

سی کرن مناسب نہیں جاتا بھاویں جو کتیوئی دل آیاں

اساں کہوہ اچ چھال. حیات. چا ماری مینوں دتیاں ملکھ دوہایاں

تساں جھٹ اچ وکھرے کر چھوڑے پھلے پھلے تے مائیاں مائیاں

سانوں توئیں سَٹ گَھتیائے تے تینوں کہیں سَٹ گھتیائے

سانوں توئیں سَٹ گَھتیائے تے تینوں کہیں سَٹ گھتیائے میرا سجنڑ برابر تُلے آں

ساتھے کائی نہی وَکھری کدھ ڈھہے پئی اساں دوھیں گھر ھکو جئے رُلے آں

تے تینوں صرف انا نہی ھَٹنر پئی دیندی اساں لوک وَپار دے کُھلے آں

تیرے نال حیات منی ویسی مُونھ اَپنڑیں آکھ چا بُھلے آں