ﺍﮮ ﭘﯿﺎﺭ ﭘﺮﯾﺖ ﺗﮯ ﺭﯾﺖ ﺩﮮ ﺟﺰﺑﮯ ﺩﻧﯿﺎ ﺩﮮ ﮐﺎﻧﮍ ﺟﺮﺍﺋﻢ ﮨﻮﻧﺪﻥ

ﺍﮮ ﭘﯿﺎﺭ ﭘﺮﯾﺖ ﺗﮯ ﺭﯾﺖ ﺩﮮ ﺟﺰﺑﮯ ﺩﻧﯿﺎ ﺩﮮ ﮐﺎﻧﮍ ﺟﺮﺍﺋﻢ ﮨﻮﻧﺪﻥ

ﭘﺮﻭﺍﻧﮯ ﺳﮍﻥ ﺗﻮﮞ ﻧﺌﯿﮟ ﮈﺭﺩﮮ ﺑﮭﺎﻭﯾﮟ ﺷﻤﻊ ﺩﮮ ﻏﻠﻂ ﻋﺰﺍﺋﻢ ﮨﻮﻧﺪﻥ

ﺍﮎ ﺁﺧﺮﯼ ﺳﺎﮦ ﺗﺎﺋﯿﮟ ﻟﻔﻆ ﻭﻓﺎ ﺗﮯ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺩﮮ ﻟﭩﮯ ﺍﻭﺋﮯ ﻗﺎﺋﻢ ﮨﻮﻧﺪﻥ

ﺍﻧﺠﮯ ﻋﺎﺑﺪ ﺷﺎﻡ ﭘﻮﻧڑﯿﻨﺪﯼ ہے ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺩﮮ ﮐﯿﮩﮍﮮ ﭨﺎﺋﻢ ﮨﻮﻧﺪﻥ

جتھے چھوڑ گیا ایں اوتھوں کیئی راہ پھٹدن راہ تکنڑ دے اوہ انداز نہ رہے

جتھے چھوڑ گیا ایں اوتھوں کیئی راہ پھٹدن راہ تکنڑ دے اوہ انداز نہ رہے

جھگی پائی ہے تائیں تنہائیاں دی کسے لگدے نوں اعتراض نآں رہے

مینوں ڈھلدی رت وچ معاف کیتوئی جدا راز ساڈے اج راز نہ رہے

اوداں عابد نوں آزاد کیتا ایئی جداں پر قابل پرواز نہ رہے

چنگے سجنڑ ہوندن کج غربت دا دکھ سکھ وچ بیلی باہیں

چنگے سجنڑ ہوندن کج غربت دا دکھ سکھ وچ بیلی باہیں ہوندن

بنڑیں بھیڑ تاں عابد مخلص سنگتی وت اجڑیاں کانڑ پناہیں ہوندن

سر دے کے سنگت دی لج رکھدن اوکھے ویلے سر دے سائیں ہوندن

چنگے سجنڑ خزانہ زندگی دا بیلی نسلی قبراں تائیں ہوندن

تساں پیـار دا کدنڑ مفہوم سمجھسو نفرت دی جنگ دے غا

تساں پیـار دا کدنڑ مفہوم سمجھسو نفرت دی جنگ دے غازی.

میرے دل اچ رہ کے کم از کم انجے کر نہی غیر نوازی.

اتوں مست بہار اچ تتلیاں تے ودا کردائیں تیر اندازی.

ایڈا جرم ھئی عابد مسجد وچ جیویں چھوڑئیے مار نمازی

پابندیاں دی اس جیل دے وچ اچا ساہ وی بهرن دتوئی نئی

پابندیاں دی اس جیل دے وچ اچا ساہ وی بهرن دتوئی نئی 

میرا محسن اپنڑے قدماں وچ جهٹ سر وی دهرن دتوئی نئی 

میرا پهڑکنڑ نہ ہائی پرا دا ماتم أو وی رج کے کرن دتوئی نئ 

اساں مڑ کہڑا عابد آونڑا ہاں سن باہیں وچ مرن دتیوئی نئی

اونداقدم مبارک گھر میرے جے کفر نہ سمجھو واللہ

اونداقدم مبارک گھر میرے جے کفر نہ سمجھو واللہ

معراج دے شوق اچ دس چھوڑاں میراگھر ھے عرش معلی

اکھیں وس پئیاں جے نہ غربت ھوندی ھوندااستقبال اولی

مجبور عابد مجبور ھوندن کی آکھاں ڈاڈھیا اللہ

میرے یارداروپ سنگھارعجب رخسارعجب انوارعجب

میرے یارداروپ سنگھارعجب رخسارعجب انوارعجب

اوندےنین بےچین خمارعجب اوندی پائل دی جھنکارعجب

سرکارعجب گفتارعجب اقرارعجب انکارعجب

اسرارعجب ھوشیارعجب واہ عابد دا دلدارعجب

دعوی ھے میرایار کدی یادکریسیں

دعوی ھے میرایار کدی یادکریسیں

بے لوث ساڈاپیار کدی یادکریسیں

گبھرایا نئیں ظلماں توں زندگی دا جواری

کیڈاھائ وفادار کدی یادکریسیں

لفظاں دے سمندر چوں ہک لفظ تے روسیں

اوہ لفظ ھا انکار کدی یادکریسیں

وکدے نئیں سدایوسف آزمائش ھا رب دی

اے مصر دابازار کدی یادکریسیں

مقتول دےتڑپن تے وفا چیخ کے بولی

تقدیر دی تلوار کدی یادکریسیں

عابد دی غزل سن کے احساس کریسیں

کیڈا ھائ اوہ غمخوار کدی یاد کریسیں

ناسے واقف نیتاں رب جانڑیں آپوں ھر اعتبار کیتوسے

ناسے واقف نیتاں رب جانڑیں آپوں ھر اعتبار کیتوسے

اللہ اکھیں دی جنگ اچ فتح دیسی چا ختم وقار کیتوسے

لتھی چادر جدنڑ شخصیت توں گریباں چا تار کیتوسے

بھلا اوہ کوئی عابد اس لائق آ جن اتنا پیار کیتوسے

اس شرط تے آکھیں رسدا ھاں مینوں کدی سرعام بلا ئیں نئیں

اس شرط تے آکھیں رسدا ھاں مینوں کدی سرعام بلا ئیں نئیں

میری ہرگل تے آمین کریں مینوں بھل گیاپیارجتائیں نئیں

رہویں پابند عابدحکماں داکروعدہ اکھیاں چائیں نئیں

میرا زرا جیا موڈ خراب ھووے مینوں وطن تے زات وکھائیں نئیں

اے ٹھیک اے تیتھے چنگیرا وقت اے

اے ٹھیک اے تیتھے چنگیرا وقت اے

ایہ توں نئیں لٹیا لٹیرا وقت اے

تے وقت عابد چالاک چیتا اے

نہ تیرا وقت اے ناں میرا وقت اے

پردیس دے وِچ کیا ہور خُدا اے اُدے نویں قانوں ہِن جگ دے

پردیس دے وِچ کیا ہور خُدا اے اُدے نویں قانوں ہِن جگ دے

اُدے ہے کوئ تخت سلیمانی جہڑا دَین کیتای کہیں لگدے

جہڑے "عابد" سجنڑ نوں ویکھ کے جیندن ایڈا عرصہ کدوں ہِن تگدے

بندے موۓ ہوۓ خواب اِچ مِل پوندِن تُسیں جیندیاں نہیں آ سگدے

تیرے کدے گۓ بانہیں تے سونڑ دے موسم, تیرے کدے گۓ ہتھ قرآن تے رکهنڑے

تیرے کدے گۓ ہتھ قرآن تے رکهنڑے تیرے کدے گۓ جوش وفا دے

تیرے کدے گۓ بهانبڑ اودر دے تیرے کدے گۓ شوق حیا دے

تیرے کدے گۓ ناز محبتاں دے تیرے کدے گۓ کرم ادا دے

تیرے کدے گۓ عابد روز مناؤنڑ تیرے کدے گۓ نام خدا دے

تیرے کدے گۓ بانہیں تے سونڑ دے موسم تیرے کدے گۓ ڈر تنہائ دے

تیرے کدے گۓ قول نبھاونڑ دے تیرے کدے گۓ خوف جدائ دے

تیرے کدے گۓ درد وراگ دلاسے تیرے کدے گۓ ہول لڑائ دے

تیرے کدے گۓ ترلے جھٹ جھٹ دے تیرے کدے گۓ شوق رسائ دے

دل دی جھکائ دے تل توں گلیندا ایں گلاساں دے نال ای سمندر منڑیندن

دل دی جھکائ دے تل توں گلیندا ایں گلاساں دے نال ای سمندر منڑیندن

آونجے دل تے تا کیا چھوڑیندن سخیاں دے دل دے اندازے ای کریندن

تے تیری اپنڑی شے ہے بھانویں بھنے تروڑیں شیشیاں دے گھر وچ وی پتھر سٹیندن

تھاناں تے عابد اے سر سٹ کھلوندن گھوڑیاں دے زور میداناں وچ وکھیندن

اے غربت تینوں کے آکھاں میرے لکھاں دے سجنڑ ونجائے نیں

اے غربت تینوں کے آکھاں میرے لکھاں دے سجنڑ ونجائے نیں

میری عزت بھرم تے شہرت دے سر_عام مذاق اڑاۓ نیں

کدی ھردا نم میں غیراں توں ھتھ بنھ کے شیر مراۓ نیں

ایہا عابد کھا ارمان گیائے خود دار توں ہتھ جڑوائے نیں

میرے هک جام دی دشمنی واسطے

میرے هک جام دی دشمنی واسطے هر جگہ توں میخانے خریدے گئے

میرے سر تے ناہ دستار قائم رهوے میرے اپنے بیگانے خریدے گئے

میرا نامہ کہانی دا جهمر بنے هر بلک توں فسانے خریدے گئے

مسکراہٹ لباں تے دفن هو گئی میرے سارے زمانے خریدے گئے

لکهاں سپاں دی شوکر ها لہجے دے وچ میتهوں معصوم جے کہج پیارے نہ پوچھ

پچهاں هٹدے گے جوش تهکدے گے رات وچ بڈ گے هن کنارے نہ پوچھ

میں تاں تربت دے زندان وچ قید هم میتهوں حاکم مقدر گزارے نہ پوچھ

میری اکهیاں دی زردی حقیقت دا رنگ مہرباناں دے خفیہ اشارے نہ پوچھ

زندگی دے زمانے توں نفرت ملی موت آ تیرے نال دوستی کر لواں

دوست آ مینوں بےشک قتل چا کریں تهوڑی مہلت چا دے مےکشئ کر لواں

پیگ جہڑی جهٹائ کدی سون وچ انہاں لانواں دے سنگ خود کشی کر لواں

یا محبت یا محبت دا نعرہ بلند کر کے میں سولی تے چڑهاں دل لگی کر لواں

جینوں طوفان اکثر مٹیندے رہے زندگی دے تماشے دا کردار هاں

الفتح الفتح ماضی دے وعدیوں میں امیداں دے لشکر دا سالار هاں

خود فریبی دے خواباں توں بیدار هاں هاسیاں دے ہجوم اچ عزادار هاں

فرق سکهاں تے دکهاں دی نگری دا هے کل وی سردار هم اج وی سردار هاں

کئیں دی ناقص امیداں دے میعار تے میں نماشاں دا سر تاج سوتا هوسا

غم دے گرداب وچ کئ جوانی دا چن بے بسی دا اخیری میں غوطہ هوساں

میری قوت تے بازو دونویں مفلوج هن بھاویں زخماں دے وچ میں پروتا هوساں

کتهوں تائیں بهج کے ویسے میرے قاتلا تیتهوں پہلے حشر وچ کهلوتا هوساں

ہک حسرت ھا میری اکھیاں توں ہنجواں دی بھیڑ ہٹاؤ ھا

ہک حسرت ھا میری اکھیاں توں ہنجواں دی بھیڑ ہٹاؤ ھا

میرے وطن اداس دی مٹیاں تے آقدم رنجا فرماؤ ھا

اٹھ پہر دی عابد زندگی ھا پردیس دے شوق گھٹاؤ ھا

میرادل افغانستاں دے وانگ ہے ہمدردیاں کانڑ تاں آؤ ھا

پابندیاں دے اس جیل دے وچ اوچا ساہ وی بھرنڑ دتوئی نہیں

پابندیاں دے اس جیل دے وچ اوچا ساہ وی بھرنڑ دتوئی نہیں

مینوں محسن اپنڑیاں قدماں وچ جھٹ سر وی دھرنڑ دتوئی نہیں

میرا پھڑکنڑ نا ھا پراں دا ماتم او وی رج کے کرنڑ دتوئی نہیں

تے اساں مڑ کہڑا عابد آونڑاں ھا سانوں باہیں وچ مرنڑ دتوئی نہیں

ایدے نت پیغام انجام دے قاصد اودے خیر منگیندی وتی

ایدے نت پیغام انجام دے قاصد اودے خیر منگیندی وتی

ایدے ہر حسرت توں کفن چھکی گئے اودے ذات کجیندی وتی

ایدے بیوہ اکھ دے اتھرو سک گۓ ادے اکھ پرنیندی وتی

ادے سنگت دے عابد چہلم ھو گۓ ادے عید منیدی وتی

merey mola ata kar takheyal gari merey ghurbat kadey tey sanam awna aey

اک شخص اپنی زندگی دی چاردیواری وچ بیٹھا اپنے محبوب دا انتظار کر رھیااےانتظاردالمھ صدیاں برابر ھوندااےاس نوکئ سال بیت گۓانھاں نائ آنا او نا آۓ اک دن اس نو کیسے محسن دسیا تیرا محبوب تیرے گھر آؤاے تیرے کولوں ماضی دی معافی منگن او فورن اللھ دی بارگاھ وچ سجدا ریز ھو گیا اور آھدا اے میرے خالق حقیقی میرا محبوب میرے گھر آندا پیا اے تے میں صاحب توفیق نئ مینو اچھی سوچ دے ویکھنا کے او سوچ کی منگ رھیا اے

میرے مولا عطا کر تخیئل گری میری غربت کدا تے صنم آونا اے

مثل فردوس دھرتی داسینھ ھوےبے نظر کول نظرے کرم آونا اے

پربتاں دی چوٹیاں نو بدل چمن کجھ معطرفضا وچ موسیقی ھوے

تارے ڈھون لڑیاں دی صورت عرش توھر سجا وٹ وچ هر باریکی ھوے

رنگ برنگی ھواواں داآنچل ھوےموج فطرت دارنگ حقیقی ھوے

ھر ھتھیلی تے چندن دی مھندی ھوےلیک بخت سکندر دی لیکی ھوے

ھر زبان تے اعلان بشارت ھوے انھاں آنا اے خدا دی قسم آوناں اے

میرے مولا عطا کر تخیئل گری میری غربت کدا تے صنم آوناں اے

ھر شجر تے ثمرلال و گوھر دیسن پتے پتے تے تصویر اوھندی ھوے

موسما نو شراب طھورا ملےدل دے کاغذ تے تحریر اونھدی ھوے

نقشھ جنت دا رب نو بدلنا پوےایسی نایاب جاگیر اوھندی ھوے

زلفاں بکھرن ھوا وچ فسانھ لکھن ھر فسانے دی تفسیر اوھندی ھوے

مٹی تائ تاں میں تینو چمیندا پیا تیتھے فخرے حسن دا قدم آوناں اے

میرے مولا عطا کر تخیئل گری میرے غربت کدا تے صنم آوناں اے

خضرلمبی حیاتی تو باغی دسےاس گھڑی دا مؤدب نمازی دسے

عشق ھٹ کے بزرگی توگبھرو دسے سوچ کیچم دے صحرا دی غازی دسے

تتلیاں دی قطاراں اوھدا نا لکھن رنگ حقیقی ھوے گل مجازی دسے

ٹھمریاں بھیروی قافیاں دادرےساز دھیمے ھون بے نیازی دسے

دل بے قابو نا ھو ورنھ مین جاننداں اے بے بھرم کول صاحب بھرم آونا اے

میرے مولا عطاء کر تخیئل گری میرے غربت کدا تے صنم آونا اے

میرے ھتھ وچ حیاتی دا سهرا ھوے انو پاون دا غیبوں اشاره ھوے

لیکن اس خوشی وچ میرا دل ترکڑا رھوےزوق دیدار وچ ھر نظاره ھوے

مخملی باھیں جدا آکے گل پون با خدا هور کوئ نا سھارا ھوے

سامنےتیرےعابد کھلوتا ھوے تیری صورت دا پڑدا سپارا ھوے

میرا ماضی تو میرا مصللھ بنی اس عبادت داویکھن عزم آونا اے

میرے مولا عطاء کر تخیئل گری میرے غربت کدا تے صنم آونا اے