تینوں کے پتہ توں جوں سورج ہویوں، کیویں شاماں ڈھلیاں ہوسن

 تینوں کے پتہ توں جوں سورج ہویوں، کیویں شاماں ڈھلیاں ہوسن...

کیویں میں مجبور مسافر نوں، آئیاں کھاونڑ گلیاں ھوسن...

مینوں روندا ویکھ کے آکھ چھڑینائیں، اکھیں جان کے ملیاں ہوسن...

میں تاں جیندیاں ہاشمی مویا وتناں، تینوں کدن تسلیاں ھوسن...

ہنڑ بس کر سونڑ دی بازؤآں تے اٹھی جاگ میرا بھائیوال اے

ہنڑ بس کر سونڑ دی بازؤآں تے اٹھی جاگ میرا بھائیوال اے

اج ساڈیاں چن ملاقاتاں دی پئ ھوندی ای وت پڑتال اے

پئ لاہندی ای رات وچھوڑیاں دی لئیے ھنڑ نال بتیاں بال اے

تیتھوں نکھڑ کے ہاشمی میں آں رل ونجڑاں میرے رئیں پیا موڈھیاں نال اے

توانوں کائی نہیں چھک تا قسم خدا دی سِک سانوں ویں اگلی رہی نہیں

توانوں کائی نہیں چھک تا قسم خدا دی سِک سانوں ویں اگلی رہی نہیں

جے تٌساں کدی نہیں ہاشمی پچھیاں دسیاں تے سر اسؔاں ویں چھیڑ دی لئی نہیں

تساں اوڈھر کر کے ٹپ گئے ہائے اِیدے تک سرکار دی پئی نہیں

دوہواں گھراں دی ہاشمی روسیاں وچ نِبھ عید برابر گئی نہیں

دل دل تو وکھرا ہو سکداای میری پاروں آن کے لے ونج

دل دل تو وکھرا ہو سکداای میری پاروں آن کے لے ونج 

دووے دل پئے نی جہڑا دل آکھی دل کسرا جان کے لے ونج

رلے پئے نی دل تے دکھ سجناں دے وچوں ہاشمی چھانڑ کے لے ونج 

میں تا یاد وی کوئ نئ دل اپنا دل آپ سجھان کے لے ونج

جہڑی سکھ دا سونڑ وی ناہے دیندی کدے اؤ اودر وگ گئی نے

جہڑی سکھ دا سونڑ وی ناہے دیندی کدے اؤ اودر وگ گئی نے

ایڈی ھاشمی ہجر دی کڑکنڑ وچ کیویں صبر دی کدھ تگ گئی نے

جہڑی ھاں اچ ھائے نت بھڑک کھلوندی او مسم کدے اگ گئی نے

سانوں نہے ملدے مجبوریاں توں یا اکھ ھور کدائیں لگ گئی نے

دلہن دا وینڑ

ہک لڑکی دا دولہا پہلی رات ہی باہر دوستاں نال گیا تے اتھے سپ لڑنڑ نال فوت ھو گیا، تاں اس دا انداز ہاشمی دے انداز وچ

پھچھاں ول آسیج سدیندی پئ ھئ کدے رجھ گیوں نوشو گھوٹا.

میں تاں رل کے ماہنگا رسن دے بارے ڈھڈوں کوئ ناہ چھڑیا ھوٹا

کیڑا اجر ڈھیا تیری سنگت وچوں جوں پہلی رات ھا پۓ گیا پھوٹا

کیڑا ھاشمی کسے تے دوش دیوا مقسوم جوں نکلیا کھوٹا

تے مڑ اس نے دوسری واریں ایہہ وینڑ کیتا

مینوں قسم اے اسے لگی ھوئ مہندی دی جوں میرا ھوے کوئ دخل جدائ وچ

اللھ جانے کدوں آ دھاڑ گئ میری سدھر بھونی شائ وچ

جیویں کہں مکڑی نو آ رات ونجے کسے راٹھ غریب دی وائ وچ

پچھے پچھے پھوڑیاں گھت او باۓ روندا اے اجڑی ھوئ تریائ وچ

وت ول پیاں کُونجاں پتنڑاں تے وت پتنڑ آباد ھو گۓ نی

وت ول پیاں کُونجاں پتنڑاں تے وت پتنڑ آباد ھو گۓ نی

وت زخم پُرانڑیں جاگ پئے دُکھ سارے یاد ھو گۓ نی

ساکوں وعدیاں دا پابند کر کے اج سجنڑ آزاد ھو گۓ نی

بس ھاشمی تہاڈیاں آساں تے کئ گھر برباد ھو گۓ نی

پَریشانیاں عید دے موقعے تے مینوں ھے تڑپایا آ کے

پَریشانیاں عید دے موقعے تے مینوں ھے تڑپایا آ کے

مَایوسیاں اِستقبال کِیتا اَگوں اُٹھیاں ھِن کُرلا کے

دوچار قدم انجے ٹُردیاں واری حَسرت نوں گل لاَ کے

تقدیر تاں ھاشمی ھَسدی رھی میری بِالکل عید وَنجا کے

تیرے شہر دے وچ میں ہُنڑ آ کے لائیاں ہن

تیرے شہر دے وچ میں ہُنڑ آ کے لائیاں ہن توں پکھیاں نہ پٹیں میں ڈاھڈا غریب آں

مسافر وی ہاں مینوں پنجرے وچ ڈھک کے میرے پر نہ کٹیں میں ڈاھڈا غریب آں

میری کچی کدھ اے نماشی جے ڈھیہہ پئ نشانی دبی گئ تے میں رُل نہ ویساں

کنڈے لہیساں اُہلا جو کرنائے کمانڑاں بھنیساں تے میں کریساں

او آکھیں ملیندا جو دھوں اچ اُٹھیسی اُو پھاندا چھکیسی تے میں کے آکھیساں

او ضد پال ڈاہڈائے میرے نال رُس کے اُتھائیں سٹ گھتیسی تے میں وت کے کریساں

اسے پاروں بارش دا پانی کویلے میرے گھر نہ جھٹیں میں ڈاھڈا غریب آں

وگیاں جو وینایں خُدا دے حوالے میری ہک ضروری جئ گل یاد رکھیں

دُپہراں دا جھٹ جتھے وی گُزر ونجی جہڑی جاہ ڈیہنہ ڈھل ونجے یاد رکھیں

جتھے تریں توں رُل کے مر گئ شہزادی او ونڑ یاد رکھیں او تھل یاد رکھیں

او راہزن لُٹیرے تے ڈاکو وی ہوندن لُٹی کے نہ ہٹیں میں ڈاھڈا غریب آں

ہر ویلے روسے جھیڑے تے جھگڑے نہ گل اے کتھ اے سیانڑاں بنڑیندائے

جہڑے پانی ہنجو دا دے کے پلیونڑ تے وت اُہناں پُھلاں نوں چھاں تے رکھیندائے

شرارت دا لماں ھووے جیڈا رسا نیت دا آخر اہنوں پھل ڈھیندائے

اللہ دے ناں تے کسے دے وی راہواں تے ٹوڑے نہ کھٹیں میں ڈاھڈا غریب آں

میرا توں سدیویں تیرا میں سدیواں ساڈے کانڑ دنیا تے کائی شئے نہ تُھڑسی

اے بس مسلہ اے میری آپنڑی گل اے میری ہنج بھاویں میرے چولے تے لُڑسی

بھنا ھویا کوئی میرے دل دا شیشہ کدائیں تیرے نازک جئے پیراں نوں پُڑسی

مٹی دے اُہلے تے ڈبر ای ہوندن توں چا کے سٹیں میں ڈاھڈا غریب آں

سُنڑ کے منادی جے کوئی آکے پُچھی اُہدا شوق ویکھیں اُہدا پیار ویکھیں

او لیندا وی ہے یا ودا دل ولیندائے زرا اس دے متھے دے آثار ویکھیں

مینوں" ہاشمی " ایڈا سستا نہ ویچیں زرا پھر کے ماحول بازار ویکھیں

میں وکاں نہ وکاں میری آپنڑی قسمت توں مُل توں نہ گھٹیں میں ڈاھڈا غریب آں

سینے دے وچ دکھ گئے ملوٹے نہ اوہ کھول سگیا نہ میں کھول سگیا

سینے دے وچ دکھ گئے ملوٹے نہ اوہ کھول سگیا نہ میں کھول سگیا

اتھائیں بھار دوھویں تولیندے رھیوسے ناہ اوہ تول سگیا نہ میں تول سگیا

اہ ہاشمی بس نصیباں دی گل ھائی ملاقات وچ وی نہ گل بات کیتی 

خدا دی قسم دوھویں روندے رھیئوسے نہ اوہ بول سگیا نہ میں بول سگیا

کے رات دا وقت اے پر مینوں یاد نہی ھک پراھنڑاں جو آیا تے اکھ لگ گئ 

جیویں عادت پرانڑیں دا شوقین ھا اس میرا ہتھ ہلایا تے اکھ لگ گئ

میرے ھوٹھاں تے ہنڑ آپنڑی بولی دے وچ حال سارا سنڑایا تے اکھ لگ گئ 

اوہ بولیندا تولیندا تے چپ کر گیا اس دی چپ اچ میرا ساہ گھٹیونڑ لگا

یار ونجنڑائی مسافر تے ونجنڑ دی کر کہیں بھیجیوس جے پتنڑاں تے جاگ ھو گئ 

ہاشمی کیتی اس انج اٹھیونڑ دی ھا پچھوں بھج کے میں چولا نپیندا رھیوئم

ہتھ جو ہتھاں توں تھڑکے خدا دی قسم میں مہاٹھاں تے دھٹھیم تے جاگ ھو گئ

دُھپاں بلدیاں وچ تاں نال رھیوسے جَداں ڈھل پئے سائے اساں یاد رھے

دُھپاں بلدیاں وچ تاں نال رھیوسے جَداں ڈھل پئے سائے اساں یاد رھے

اساں رُل گئے شہر دی گلیاں وچ تساں بخت ہنڈھائے اساں یاد نہ رھے

بلبل تے بھنوریاں گُلشن وچ پئے گیت سُنڑائے اساں یاد نہ رھے

گیئاں کھوہ دیاں واریاں کھوہ دے وچ بھانویں نال گِڑائے اساں یاد نہ رھے

اساں روندیاں عید منا چھوڑی تساں جشن منائے اساں یاد نہ رھے

تساں دارو ساڈیاں مرضاں دے پئے لکھ ورتائے اسآں یاد رھے

تساں آپنڑے دل دی تختی تے کئ ناں لکھوائے اسآں یاد نہ رھے

اساں ٹھر کے مر گئے جھونپڑی وچ تساں بنگلے پائے اساں یاد نہ رھے

جہنوں پر آپنڑی کھبلاٹاں دے سارے مُلکھ ساہمنڑے لا چھوڑے

ساڈی قسمت ھاشمی او پنچھی جداں اوڈنڑ تے آئے اسآں یاد نہ رھے

توں نکا جیہا ہائیں تینوں پالیا ھا

توں نکا جیہا ہائیں تینوں پالیا ھا

تیرے مگر انیدرا جالیا ھا

سارے ملکھ دے نال ونجائی آئی

تیرے نال چا ساجھ بنڑآئی آئی

توئیں قول اقرار بھلا چھوڑے

ادے ونج کے پیار بھلا چھوڑے

گیوں یار وسار کہانڑیاں نوں

توئیں سٹیائے ساڑ نشانڑیاں نوں

میں مڑ وی یاد کریندا ھاں

بھانویں مہنڑیں روز جھلیندا ھاں

کدی لئی ھئ سر بیماراں دی

کیویں نبھدی پئی لا چاراں دی

نت روونڑ نال وپار ھوندائے

اتوں ہجر تیرے دا بھار ھوندائے

اکھیں چمدیاں ہن تصویراں نوں

نالے پڑھدیاں ہن تحریراں نوں

گل پا کے پاٹیاں لیراں نوں

رخسار توں پوجھ کے سیہڑاں نوں

کدی کھندیاں ناہن امیراں نوں

اج منگدیاں بھیک فقیراں توں

سنگتاں دے لکھ شوقین بنڑے

کئیں شہباز تے کئیں شاہین بنڑے

اوہ ڈنگ بالآخر اونڑیں ہن

توئیں کئیں توں خط لکھوانونڑیں ہن

پھل پینسل نال بناونڑیں ہن

توئیں توڑ آ سجنڑ منانونڑیں ہن

میں ساریاں تیریاں من لیساں

ضد آپنڑیں آپ دی بھن لیساں

توں ساریاں تاہنگاں سٹ آنویں

اسے عید تے واپس ہٹ آنویں

میں مردا ھاشمی مر ویساں

ایہہ زہر دوبارہ پیوونڑاں نہی.

نہ نہ تساں لگدیاں نال منیوونڑاں نہی

تساں لگدیاں نال منیونڑاں نہی

bad muddat dey aawan hoya aei mein hath jurrena tu raat reh pao

بعد مدت دے آونڑ ھویائی میں ہتھ جوڑیناں تے رات رہ پئو

رت ادھاری بہاراں کولوں میں لئے کے دیناں تے رات رہ پئو

ساری عمراں دے روسے آلی میں ضد سٹیناں تے رات رہ پئو

ڈ یوے یاداں دے انجے وانگوں میں وت بالیناں تے رات رہ پئو

تیرے سر تلے رات ساری میں بانہہ رکھیناں تے رات رہ پئو

میں آپنڑی پلکاں دا پکھا تینوں سجنڑ جھلیناں تے رات رہ پئو

توں جہڑی آکھیں او یار مینوں میں اوہ منیناں تے رات رہ پئو

نمائشی سار ے نپا کے ککڑ ڈکا چھوڑیناں تے رات رہ پئو

ہاشمی ڈینہہ ابھرے تائیں نہ سد مریساں نہ میں جاگیسا

توں آپنڑی مرضی دے نال جاگیں قرآن چائیناں تے رات رہ پئو

جواب

توں سک دی بوٹی توں کھوہ کے مینوں گلاب دیویں تاں رات راہناں

مکا کے سارے بہانے مینوں جناب دیویں تاں رات راہناں

میں پڑھدا راہساں توں چہرے آلی کتاب دیویں تاں رات راہناں

سوال میرے نہ میرے حق اچ جواب دیویں تاں رات راہناں

مینو ں آپنڑاں ادھارا جھٹ ھک شباب دیویں تاں رات راہناں

سال سارے دا پچھلا مینوں حساب دیویں تاں رات راہناں

توں میری اکھیں نوں جلوہ ویکھنڑ دی تاب دیویں تاں رات راہناں

تار گڈھ کے حضور مطرب رباب دیویں تاں رات راہناں

ہاشمی اج میخانے آلے ہلا کے مٹکے جگا کے مستی

توں اکھ دے جام اچ نظر ملا کے شراب دیویں تاں رات راہناں

Rat tey Din mukalma

رات تے دن

رات آپنڑی ڈیوٹی توں واپس جا رہی ھوندی ھئے, رات نال دن دا راستے وچ ملاپ ہو ویندا ھئے دن آہداھائے رات نوں توں کیڈی کوجھی ہئیں کیڈی کالی ہئیں میں تاں ویکھ بڑا چمکتا دمکتا سوھنڑاں ھاں رات آھدی ھئے توں آپنڑا سفر کر

سنڑ کے دن دی گل

جدنڑ آدم دا بت خالق بنڑایا ھا تاں دن آھی

جداں سجدہ ملائکہ توں کرایا ھا تاں دن آہی

جداں پکھیاں کولوں ابراء مرایا ھا تاں دن آہی

چھری ہیٹھوں پیغمبر نوں بچایا ھا تاں دن آہی

فتح خیبر علی کولوں کرایا ھا تاں دن آہی

توں کوجھی رات کالی ہیں تیتھوں اہ لوگ ڈردے ہن

تیری آڑ اچ قتل ریزی تے چوری لوگ کردے ھن

رات دا جواب رات کے آہدی ھے

جداں سیداں نے گھر وسدا لٹایا ھا تاں کتھ ہانویں 

کویلے کربلا ڈیرہ بنڑایا ھا تاں کتھ ہانویں

اداں کتھ ہانویں جداں قاسم دے سہرے رل گئے سارے

اداں کتھ ہانویں جداں اصغر نوں حرمل تیر پئے مارے

اداں کتھ ہائیں جداں اکبر دا لاشہ پئیو نے چایا ھا

اداں کتھ ہائیں جداں سید نماز اچ سر کٹایا ھا

اداں کتھ ہائیں جداں لاشاں اتے امت بھجھائے گھوڑے

اداں کتھ ہانویں جداں غازی نے دوہیئں بازو کٹا چھوڑے

تریہنہ توں بے قصوراں نے جداں فریاد کیتی ھا

توہیئں ہتھوں لب سکا چھوڑے توئیں ایہہ امداد کیتی ھا

جداں جبریل عربی نوں جگایا ھا تاں رات آہی

خدا نے عرش آپنڑیں نوں سجایا ھا تاں رات آہی

مینوں وی رب زبان بخشی ھے میں وی بول سگدی ھاں

تیرے جندرے تکبر دے میں جھٹ اچ کھول سگدی ھاں

میتھے تاں ہاشمی کیڈی خدا دی مہربانی ھے 

میرا کیڈا نصیب آپنڑاں میری آپنڑیں جوانی ھے

تیری شوخی طبیعت ھے تینوں پئ ھوئی ھے دم آلی

خدا نے مینوں کیتی ھئے عطا بکل شرم آلی

میری شہرت اصولی ھے میری فطرت مثالی ھے

میری صورت وی کالی ہے 

اوہدی کملی وی کالی ہے