نا عید ونجا اساں کملیاں دی کر لئے میرا سجنڑ رسائیاں

نا عید ونجا اساں کملیاں دی کر لئے میرا سجنڑ رسائیاں

ساڈے بدھے ہوے ہتھ نا موڑ پِیشاں بیلی کملیا ونگ ہرجائیاں

ہک وار منئی اگوں رُوسنڑ نہ دیساں زخمی دے سِر دیا سائیاں

آں گل لگ ونج بیلی مُدت توں بعد سَن وطن تے عیداں آئیاں

عاشق معشوق تے قاصد

زخمی

کسے دا سجنڑ رسیا ہوندا اے بہوں منتاں کرنڑ توں بعد وی نئیں مندا 

تے اگوں عید وی نیڑے آ جاندی عاشق اپنڑے قاصد نو سد کے ان اک خط دیندا اے تے اس نو کی تاکید کردا اے، 

سنڑ کے

جا قاصد رٹھے ہوے سجنڑاں نوں میرا دے آ آخری خط اے

اہدی قدمی بہہ کے پیار دے نال دیویں نیک کوئی اونہوں مت اے

ان آکھیں آں بیمار دیاں اکھیاں تے دے لئے لت اے

پتا کوئی نئیں عیدالفطر تائیں لبھے نا ان زخمی وت اے

زخمی

قاصد خط چاکے معشوق دے بوہے تے آ جاندا اے۔ تے جدا بوہا کھڑکاندا اے اگو آواز آندی اے کونڑ ایں تے قاصد کیویں بول کے دسدا اے۔ سُنڑو فیر

بوہا کھول تاں سہی میں قاصد ہاں چائی وداں تیرے کانڑ سنہڑا

اسے گھلیااے آخری خط دے کے سنج کر آیائیں جس دا ویہڑا

من منت میری اس عید تے چن کر ختم چا جھگڑا جہڑا

تیرے باجھوں زخمی مر ویسی چھڈ نئیں مسکین دا کھیڑا

زخمی

جداں قاصد ایہ کردا اے نا تے اگوں معشوق بول کے آہدی اے

توں اج آیائیں قاصد خط چا کے میں کدوں دا ان بھلا بیٹھاں

اکھیں ویکھ لئے قاصد غیر دے ناں دی میں مہندی ہتھاں تے لا بیٹھاں

میرے وس وچ نہیں اونہوں عید کراونڑ میں گھر اگلے دے جا بیٹھاں

دسی جاکے قاصد زخمی نوں میں غیر دی سیج سجا بیٹھاں

زخمی

اتنی گل سُنڑ کے قاصد روندا ہویا واپس آ جاندا اے۔ عاشق اس دی ایہ حالت ویکھ کے پچھدا اےکی ہویا ای روندا کیو ایں اگو قاصد آھدائے

میتھوں نہ پچھ زخمی جہڑی ویکھ آیاں تیرے سجنڑ دی میں گزران

انجے پاگل ہویا پھردا ایں پیچھے توں اس خود غرض انسان

اس آکھ کے گھلیائے دس زخمی نوں سد لوے اپنڑاں لقمان

میں عید اہدے نال منا نہیں سکدا ہاں میں کسے ہور دی جان

زخمی

ایہ گل سنڑدیاں ای عاشق آسمان ول کر کے آخری گل روندیاں پیاں رب اگے شکوہ کردیاں ہوئیاں کردا اے۔

ڈاڈھا کیتائی اج انصاف مولا ہنج اکھیاں وچ گئی آں اے

میرا مانڑ تے بیلی بچپن دا ضمے غیر دے چھڈیائیں لا اے

ربا دس اج کہڑے جرم دی دیتی آ زخمی نو سخت سزا اے

گلاں سجنڑ دے بارے سنڑن تو پہلاں دتا کیوں نہوں مار مکا اے

عید دے دوہڑے عاشق تے معشوق دا تکرار

عید دے دوہڑے

عاشق تے معشوق دا تکرار

معشوق 1

اوراں وگ آ وطن تے چن زخمی نہ ہک دووے نوں ازمائیے

غلطی انسان توں ہو ویندی نہ ملکھ نوں روز سنڑائیے

تیتھوں معافیاں منگدی آں معاف چا کر نہ آپنڑے روح ترسائیے

من منت تاں پچھلیاں بھل بھل کے آ رل کے عید منائیے

عاشق 2

مینوں کوئی نئیں شکوہ تیرے تے بھاویں آپنڑی قسم چوا لئے

میری طرفوں عام اجازت ہیئ نویں بیشک سجنڑ بنڑا لئے

میں زخمی تیتھوں بئوں مسکین آں کسے ہور تے ڈورے پا لئے

میتھوں جہڑے ڈھیر اگیرے نی انہاں نال توں عید منا لئے

معشوق 3

میرا کوئی نئوں ہور جہان دے وچ میتھے لا نئیں چن الزام ایں

ہاں اج وی تیری کل وی تیری بھاویں یار لکھا اشٹام ایں

توں کیوں رسنائیں میرا چن زخمی کیتی گل ہائی میں اک عام ایں

چھڈ روسے آنڑ کے عید کرا میری جان نہ ہو جاوے شام ایں

عاشق 4

اک گل دس اج میں زخمی نوں کیتا میں تیرا کے نقصان ایں

گلاں ہس ہس کر کے غیر دے نال کیوں کردی نت پریشان ایں

توں جانڑدی ایں میں ویکھ نئیں سکدا بھاویں ہووے عام انسان ایں

میں مرن دے وانگوں ہو ویناں کیوں سمجھدے نیہ میری جان ایں

جدا عاشق اپنڑی معشوق دے منہ وچوں لفظ جان سنڑیا تے اپنڑی ضد تو ڈھہے گیا تے ٹھڈھا ساہ لئے کے آکھدا اے

عاشق 5

میتھوں توئیں بندے نال روسیندا نئیں ایہ تاں عارضی چن تکرار اے

توویں جانڑدا ایں میرا دل کملا تینوں کردا ڈھیر پیار اے

تیرے پیار بھرے اس حکم تے زخمی میری ہو گئی جان نثار اے

اس عید تے آکے انشااللہ دیساں لازمی سجنڑ دیدار اے

معشوق 6

جے توں نہ آیوں مینوں عید کراونڑ میں عید مناونڑی کوئی نہیں

مہندی گھلی ہوئی پئی پئی سک جاسی میں ہتھاں تے لاونڑی کوئی نہیں

تیری قسم ایں زخمی مر ویساں اکا کائی شئے کھاونڑی کوئی نہیں

میں رو کے عید ونجا لیساں جے توں دید کراونڑی کوئی نہیں

عاشق 7 

مکدی گل مکاندائے

پریشان نہ ہو تن عید کراونڑ میں زخمی وطن تے آساں

تیرے نازک ہتھ دیاں تلیاں تے مہندی آپ میں گھول کے لاساں

بھل ویسیں پچھلیاں نبھیاں عیداں، جداں نال تیرے میں باہساں

پیا سڑسی ویکھ کے ملکھ خدا دا تیرے نال انج عید مناساں

ڈھل سال دی آخری رات گئی آئے سجنڑ غریب دے کوئی ناں

ڈھل سال دی آخری رات گئی آئے سجنڑ غریب دے کوئی ناں

جیہدی تاہنگ اچ رو رو رات گزاری کیتی آنڑ کے اس دلجوئی ناں

جیویں قسمت زخمی میں نال کیتائے کئیں ہور دے نال انج ہوئی ناں

ہر کہیں دے سجنڑ آ وطن تے گئے ہن میرے سجنڑ دی کاوڑ موئی ناں

غربت دیاں زخمی ہتھ کڑیاں ہتھیں جدنڑ انسان دی پونڑ

غربت دیاں زخمی ہتھ کڑیاں ہتھیں جدنڑ انسان دی پونڑ

تھیں پک ویندن اُدنڑ غریبی دے جدا لگدے رات نہ رہونڑ

دنہہ ہردے ویکھ کے سجنڑ جدوں بانہہ غیر دی نپ کھلونڑ

پلے کے رہندائے اُہدے سجنڑ جہدے ونج غیر دی سیج تے سونڑ