جھل ہجر دی ٹھوکر کچ وانگوں مسیں اڑیا جڑیا وتناں

جھل ہجر دی ٹھوکر کچ وانگوں مسیں اڑیا جڑیا وتناں

ہسڑاں دی لہر طوفانی وچ ونڑ کدھیوں لہڑیا وتناں

انڑ نبھدی دے انگاریاں تے اللہ جانڑ دا اے سڑیا وتناں

کدی لگدے درد گنڑیندے ناہن اج ہک توں وی تھڑیا وتناں 

میں مسکین فقیر توں وقت دا شاہ تیڈی ھورسدا میڈی ھور سدا

میں مسکین فقیر توں وقت دا شاہ تیڈی ھورسدا میڈی ھور سدا

میں مریض عشق توں صحت افزاء تیڈی ھور دوا میڈی ھور دوا

میں حسن دا کھوٹا توں چن دا ٹوٹا تیڈی ھور ادا میڈی ھور ادا

میں مسکین پرندہ توں شاھین عقاب تیڈی ھورفضا میڈی ھور فضا

پر بھن کے اڈن دے حکم سنڑائے نی دے اتنڑیاں سخط سزائیں نہیں

پر بھن کے اڈن دے حکم سنڑائے نی دے اتنڑیاں سخط سزائیں نہیں

سجنڑاں دی بے تکیائی دے پھٹ بھل سکدے قیامت تائیں نہیں

جیویں تو مجبور ایں نفرت تو میںویں سکدا چھوڑ وفائیں نہیں

سونا مل تو دانش نہیں گھٹدا گل بیشک پاونڑ سائیں نہیں

قافیہ برسٹ اودھی جھب کیوں ہوندی اے دھمی

جیہڑی رات آوےسنگ سجنڑاں دے اودھی جھب کیوں ہوندی اے دھمی

جیہڑی رات سجنڑ توں نکھڑ ونجیوے او ہو کیوں ویندی اے لمی

اللہ جانڑیں نکھڑیاں سجنڑاں دی پوری کیوں نئیں ہوندی اے کمی

ہوندا علم حیات اونہاں کوئی نئیں ولڑاں اکھ وت وی راہندی اے جمی

بندے سنگت شناس تاں قسم خدا دی سجنڑاں دے ہوندن کمی

سد سُنڑن تاں جُتیاں ای نہی پیندے ادھ رات ہووے یا دھمی

خُود غرض انسان دے سانگے دی ہوندی کائی نہی زندگی لمی

او کملے اِن درد بے قدریاں تے جہڑے رکھدن آس نکمی

میں کداں کوئ آہناں شاہواں نوں ہائ ٹھڈیوں بخت  دی کمی

سارے مانڑ ہانڑ تیریاں صدقاں دی لت بھوئیں تے کدیں ناہی جمی

میری خالی کنڈ دی لاہد ہو گئی جد

دل مجروح مجبور بے وس نوں بہوں ہٹکیا اے آندی مت نئیں

دل مجروح مجبور بے وس نوں بہوں ہٹکیا اے آندی مت نئیں

بھیڑا وت وت لچے سجنڑاں نوں میں آکھن کانڑ تاں گھٹ نئیں

اگے لگدیاں دے دکھ جھل جھل کے رہی رَتی برابر رت نئیں

کدی اختر لٹے ہوئے سجنڑاں دے آکھیں ویکھیا اے وسدے وت نئیں

جنڑیں بنڑدے نہی جنڑیں جمدے ہن اللہ جہن ایمان چا دیوے

جنڑیں بنڑدے نہی جنڑیں جمدے ہن اللہ جہن ایمان چا دیوے

لجپال پلیندن لج اپنڑیں بھاویں لاکھ نقصان چا دیوے

ساری زندگی دا پابند ہوندائے ہک وار زبان چا دیوے

ساڈے پاسے اس نوں مرد آہدن جہڑا گل پچھے جان چا دیوے