میں سر دیساں تیری سنگت اوتے میرے نال اقرار کیتوئی

میں سر دیساں تیری سنگت اوتے میرے نال اقرار کیتوئی

احساس کریساں تیری غربت دے مینوں لالچ ڈھول دیتوئی

ہر کہیں دے نال ونجا بیٹھا ہر سنگ برباد کیتوئی

جداں دم دا دم یاسین آ بچیائے ہتھ جانڑ کے چھوڑ دیتوئی

سانوں خواب وی یاد ہن ملنیاں دے تساں باہیں تےسوون بهلا چهڈیائے

سانوں خواب وی یاد ہن ملنیاں دے تساں باہیں تےسوون بهلا چهڈیائے

ہن سانوں وی نکهڑ کے جیون دا تیری غفلت گر سمجها چهڈیائے

تیرے ہجر نوں نئیں بدنام کیتا جهٹ صبردے نال نبها چهڈیائے

دیدار دے فاقے اکهیاں دا بهاویں نور الطاف گهٹا چهڈیائے

اوہوی چھوڑ گیائ جیتھے مانڑ ہائ مینوں قاصد آنڑ سنڑائیاں

اوہوی چھوڑ گیائ جیتھے مانڑ ہائ مینوں قاصد آنڑ سنڑائیاں

میں تاں نال اکھیں دے ویکھ آیاں ہاسوں غیر دے گل وچ بانہیاں

میری سنگدل باہجھوں ناہی نبھدی ہاسوں منتاں ڈھیر کرائیاں

جعفر جیندیاں سنڑ بیٹھا اے تیریاں غیر دے نال رسائیاں

سونا ترے ماسے،

چنگا کیتا ایئ سٹ گھتیا ایئ تیرے لائق دے رۓ ناہسے

ادوں ماہ رمضان دا ہائ چن چڑھیا ادوں میں سجنڑ دی تانگ ودھائ چاں

ادوں ماہ رمضان دا ہائ چن چڑھیا ادوں میں سجنڑ دی تانگ ودھائ چاں

اورے اج امدا اے اورے کل امدا اے اودھے راہ تے نظر ٹکائ چاں

دتے کئ فطرانے ھنجواں دےاکھ وچ اعتکاف بہائ چاں

جائیں لگدے کانڑ میں رکھے روزے دانش اسے لگدے عید ونجائ چاں

کدی کیتی ہے اُف جہڑی کر چھوڑیں سر سجنڑ نِوا نانہہ ویندا

کدی کیتی ہے اُف جہڑی کر چھوڑیں سر سجنڑ نِوا نانہہ ویندا

چلو روز نہ اَپڑاں بھِیڑ دا ویلا تیرے نال نِبھا نانہہ ویندا

لَڑ پیاں وی پیچ دا علم تاں ہیئی تیرے باہجھ ڈُلا نانہہ ویندا

دھَمی رُساں تاں درؔد بےوَس ہو کے شامی واپس آ نانہہ ویندا

wangan

ونگاں کسیاں ہِن تیری وینڑی تے کسے لوڈ تو نپیاں باھیں نی 

تیری باھیں تے اجنڑ نشان موجود ہن جیں جتھوں جتھوں نپیاں جاھیں نی

باھیں ویکھ کے عاجز شک پونداۓ کئ ہور بنڑا لۓ سائیں نی

انہاں کنگنڑ چڑھائے نی سونے دے اے کچ دیاں بھنیاں تاھیں نی

جواب

کیڈا کملا ایں لا الزام چھوڑیندایں میں پیار کھڈیندی رہی آں

جیڑی وانگ چوں پیار نہ نکلے آ او سجنڑ چوبیھندی رہی آں

ونگ ہک ہک کر کے ساریاں بھنیان اکھیاں تے وی لیندی رہی آں

اسے منکھ تو عاجز قسم چاوا لے میں باھیں مڑریندی رہی آں

تیری دوستی دی قسم چا کے آھداں کدی فرق پاواں تاں اللہ نہ بخشے

تیری دوستی دی قسم چا کے آھداں کدی فرق پاواں تاں اللہ نہ بخشے

تیرے نال ہے زندگی بھر دا واعدہ نہ واعدہ نبھاواں تاں اللہ نہ بخشے

میں ثابت قدم راہساں ہمیشہ کدی ڈگمگاواں تاں اللہ نہ بخشے

توں بھار اپڑی مرضی دے بیشک چوائ آ تھکیڑا جڑانواں تاں اللہ نہ بخشے

محبت دے وچ وی ہے توحید لازم کدائیں ہور جاواں تاں اللہ نہ بخشے

جدوں تائیں قائم اے سہاں دا تسلسل کوئ نام چاواں تاں اللہ نہ بخشے

دانشتہ جے دیواں شکایت دا موقع تیرا دل دکھاواں تاں اللہ نہ بخشے

سمجھ کے تیرا سانی ساری خدائی تے کسے نوں بولاواں تاں اللہ نہ بخشے

تیرا درد پوھرا تے منتاں دا حاصل میری سچیاں سوچاں دا عنوان توں ایں

تیرے چندر جۓ مکھ دے مقدس سپارے توں نظراں ہٹاواں تاں اللہ نہ بخشے

دھیئے چھٹی ہندی نہیں مزدوراں دی

سنیا اے اج چھٹی اے مزدوراں دی

آکھن لگی پئیو نوں دھی منظوراں دی

ابا جی اج چھٹی اسیں مناواں گے

اپنے سارے دکھ تے درد بھلاواں گے

ٹالھی تھلے اپنی منجھی ڈھاواں گے

کٹھے رج دوپہر نوں روٹی کھاواں گے

اپنے ہتھیں چاء دا کپ پلاواں گی

ہئولی ہئولی پکھی جھول سلاواں گی

لوڈھے ویلے سوں کے جد اٹھ جاوو گے

دھیئے دھیئے کہہ کے کول بلاوو گے

ابا جی میں نسی نسی آواں گی

چجر وچوں پانی نال لیاواں گی

اباجی! او میرے سوہنے ابا جی!

سن کے گلاں کہندا ابا سن کڑیئے

ایویں اینے خواب خیال نہ بن کڑیئے

کم تے جا کے پیسے چار کماواں گا

آندا ہویا راشن نال لیاواں گا

ساڈے ویہڑے دکھ دی تیز ہنیری اے

پیسے پیسے دی اج لوڑ ودھیری اے

دھیئے کل نوں ڈولی تینوں پانا اے

تھوڑا تھوڑا کر کے داج بنانا اے

ضد نہ کر تے کم تے مینوں جاون دے

جاکے کتے دیہاڑی مینوں لاون دے

واہوا اوکھے ہوگئے دن غریباں دے

کم وی اج کل لبھدے نال نصیباں دے

سمجھدار ایں تینوں کی سمجھانا اے

دھیئے ڈاہڈا اوکھا داج بنانا اے

ساڈے ورگے بے بس تے مجبوراں دی

دھیئے چھٹی ہندی نہیں مزدوراں دی

دھیئے چھٹی ہندی نہیں مزدوراں دی

میں پچھیا ہک دن کنجری توں ہے تیری اصل اوقات کتھاں

میں پچھیا ہک دن کنجری توں ہے تیری اصل اوقات کتھاں

بڑا اچا رتبہ اے عورت ڈا ہائی ازل توں کنجری ذات کتھاں.

کتھے شرم حیا نوں ماریا ای تیری گھنڈ گھونگھٹ جھوجھات کتھاں.

کئیں نچن ڈا ہنر سیکھا چھوڑیاای ہوئی گھنگھرو نال ملاقات کتھاں.

سک سڑ گئی ایں کوٹھی خانے وچ تیری حسرت تے جذبات کتھاں.

تیرے ساز اچ باقی سوز نہیں تیرے سر سرگم نغمات کتھاں.

تیری الہڑ شوخ جوانی ہائی ونج کیتی او خیرات کتھاں.

ودی بستر بستر وکدی ایں کائی رات کتھاں ائی رات کتھاں. 

( جواب )

میرے ہر سوال تے چپ ہو کے روح داد طویل سوچیندی رہی.

سراپا شوخ ادا بن کے رخسار توں زلف ہٹیندی رہی.

کسے ڈونگی سوچ اچ گم ہو کے گلاں گزریاں یاد کریندی رہی.

مڑ بدل کے یکدم تیور نوں کجھ تلخ حقائق سونیدی رہی.

اکھیں نوٹ کے آکھے ہے بہتر میتھوں زندگی دے گزران نہ پچھ.

گل چھیڑ نہ عزت شرافت دی خودداری ڈا نقصان نہ پچھ.

میری عصمت نوں جئیں قتل کیتا میتھوں او ظالم انسان نہ پچھ.

لکھاں بھیس بدل کے آ ویندن میتھوں راتاں دے مہمان نہ پچھ.

جہڑا آوندااے میری چوکھٹ تے او ہوش حواس کھڑا باہندااے.

ایتھے ملاں زاہد قاضی وی گھٹ پی کے دین بھلا باہندااے.

ایتھے ہر اک رشتہ مر ویندااے اوقات ڈا فرق مٹا باہندااے.

پتر اگلی راتی ہو ویندااے پیو پچھلی راتی آ باہندااے.

جہڑے گھنگھرو بن نچویندے ہن انہانوں رتبہ یاد دیوایا کر.

ہر گل مینوں سمجھائی رکھداایں کجھ انہانوں وی سمجھایا کر.

بندہ( قاسم) غیرت مند دسداایں ساتھوں اپنا آپ بچایا کر.

متاں جگ تے ہو رسوائی جاوی میرے کوٹھے توں نہ آیا کر

ھک حسیں حادثہ دلربا جئ لڑائی

ھک حسیں حادثہ

دلربا جئ لڑائی

بے نوا حسرتاں دے

حسیں شہر وچ

بزم نفرت تے رسوائی

دے درمیاں 

بہہ کے پیتی محبت 

ملا زھر وچ

ول حیاتی دے سورج 

دی شام ھو گئ

ہنجوں لکھی نظم

اوندا عنوان ھے

ناں کسے نال کوئی محبت کرے

پیار زندان ھے

پیار زندان ھے

روح_مجنوں توں پچھ

عشق ھے کہڑی شۓ

تیڈی لیلی تیڈے نال

کیا کر گئ

یا توں مکران دی

ونج کے ملکہ توں پچھ

تیکوں تقدیر کیویں تباھ کر گئ

ھک بے منزل مسافر پدھاڑو 

دے مونہہ ایہو سنڑائیں

وفا مر گئ ھؤ دے وچ

جیویں طوفان آونڑ

توں پہلے

ملاح بوڑ باھنداۓ بیڑی

کدی شوھ دے وچ

ظلم دی دیواراں دے ساۓ ودھے

ول جفاواں دے جکھڑ

بلاں گھل پۓ

میکوں ایویں زمانہ

وسردا گیا

جیویں یوسف نوں

کوھ اچ بھرا بھل گۓ

میں روپے توں وکدا

نبی ویکھیااۓ

کہں کوں اے علم ناں

لعل لیراں اچ ھن

جیئں مصلے تے کٹھا

حسین ابن علی (رض)

اس مسلمان کوں

طمۓ جاگیراں دے ھن

آدمیت دے لباس اچ

شقی آدمی

آدمیت توں کھس کے

حیا مل گیاۓ

کرکے سر ننگا عزت دا بازار وچ 

اج شرافت توں لٹ کے ردا مل گیااۓ

ھک ھور حادثہ وی لکھو

باوا جی

کیڈا اللہ نے مٹھا

دھن بخشیااۓ

توں گنہگار تے انپڑھ جیہا

#سائیں_مظہر 

تیکوں خالق نے شاعری

دا فن بخشیااۓ

لکھاری ہاں میں حق سچ دا سزا ہوسی تے کے ہوسی

جداں قسمت نمانی دے ستارے ٹھیک نہئ ہوندے. 

تداں آوکھی گزردی اے گزارے ٹھیک نہئ ہوندے .

غریبی وچ ہے پک لگدا سدا کھوٹے تے کھریاں دا.

مقدر ٹھیک ہوون تاں نتارے ٹھیک نہئ ہوندے.

چھڑا کے انگلی بچپن وچ اے ماں میری نے دسیا ہا.

توں خود پیراں تے ٹریا کر سہارے ٹھیک نہئ ہوندے.

اور میرے شعراں نوں اج توڑی کسے کاتب وی لکھیا نہئ.

کتاباں وچ قسم رب دی انگارے ٹھیک نہئ ہوندے.

اور میری آکھیاں دے سانویں تو نہ ملیا کر رقیباں نوں.

 جنازے کول غیراں دے بولارے ٹھیک نہئ ہوندے.

خمینی دا عزم لئے کے جے کوئی آوے تے گل بنسی.

لُٹیرے دی حکومت وچ ادارے ٹھیک نہئ ہوندے.

لکھاری ہاں میں حق سچ دا سزا ہوسی تے کے ہوسی.

کوئی مصرعہ بغاوت دا ادا ہوسی تے کے ہوسی.

میرے شعراں تے ظالم جے خفا ہوسی تے کے ہوسی.

اے سر میرا جے تن کولوں جدا ہوسی تے کے ہوسی.

غریباں دے میں دکھ لکھنا ستم لکھنا میں ساہواں دے.

حیاتی وچ میں لکھے نہیں قصیدے بادشاہواں دے.

انا دے شعر لکھدا ہاں انا نوں بھار نہیں لکھیا.

غلامی وچ حیاتی دا کوئی کردار نہیں لکھیا.

وڈیرے ٹھگ دے ڈیرے نوں کتن دربار نہیں لکھیا.

کسے ہوچھے اچکے نوں کدی سردار نہیں لکھیا.

میں راٹھاں دا لکھاری آں میں پگ نوں تاج لکھدا ہاں.

کسے بنری دی عضمت لئ حیا نوں داج لکھدا ہاں.

جداں مزدور بھکھے دی انا وکے تا کی لکھاں.

جداں روٹی دے بدلے وچ حیا وکے تا کی لکھاں.

کسے مجبور عورت دی ادا وکے تا کی لکھاں.

او جداں غرضاں دی منڈی وچ بھرا وکے تا کی لکھاں.

تداں نگری دے والی دی کمینی غرض لکھدا ہاں.

میں رت دے نال ورق بغاوت فرض لکھدا ہاں.

میں لکھنا بم دھماکے وچ کسے دے بال نا مارو.

کسے دا ویر نہ مارو کسے دا لال نہ مارو.

یزیدی پیشوا بن کے نبی دی آل نا مارو

بھرا نوں قید کر کے تے بھرا دے نال نا مارو .

میں سد لکھنا آں بہناں دے میں وین لکھنا ماواں کے دے.

بہاراں وچ وی لکھدا آں ہمیشہ ڈر خزاواں دے.

لکھاری ہاں میں حق سچ دا سزا ہوسی تے کے ہوسی

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

تیری سنگت توں پہلے ناہموں پننڑ دا ڈا اے

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

ہاموں سنگتاں ہزاراں ناہ کوئی رقیب اے

ہائی ٹھاٹھ دی نبھدی ناہموں اتنڑاں غریب اے

ہاموں عید روا اے

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

مینوں علم وی کوئی ناہ کیویں پیر نپیندن
کیویں وطن چھوڑیندائے کیویں شہر پینیدن

ہاموں سنڑا خدا اے
تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

خم کمر نوں کوئی ناہ ہاموں خون بدن تے

تیری سنگت دا صدقہ راھندی دید کفن تے

ناہموں کفن ھڈھائے

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

ناہ سوچ تے چنتاں نبھدی چونڑ دی رہی اے

کلیہاں ٹرنڑ دی عادت تیری سنگت توں پئی اے

ناہموں طاق ولائے

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

میں تاں امن دا عادی ہاموں گل گل تے ہسدا

سارے ملکھ توں سوھنڑاں ہاموں دنیا تے وسدا

ناہموں نیر وہائے
تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

میتھے بخت تے تخت ھا ہاموں خوشیاں تے راج اے

خوداری دے سر تے ناہموں کہئیں دا محتاج اے

ہاموں بخت سوار اے

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

کدی سوچیا ناہموں آسی انج دا زمانہ
دینہہ راھواں تے لاھسی ماہی بنڑسی بیگانہ

ہاموں آپنڑیں پرائے

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

کیئں ساونڑ سہائے کئیں سئے ڈٹھیاں بہاراں
بھکھ سجنڑاں دی کائی ناہی ہانہہ بیلی ہزاراں

ناموں ویکھی جفا اے

تیری سنگت توں پہلے ہاموں وقت دا شاہ اے

میں کسے نال سنگت بنڑائی تا ہا

میں کسے نال سنگت بنڑائی تا ہا

اکھ کسے بے وفا نال لائی تا ہا

نا سمجھو میں اس نوں بھلا چھوڑیئے

مین بڑا یاد ہے مین بڑا یاد ہے

او قدرتی بڑا سخت مغرور ہا

میرا دم وی کسے گل توں مجبور ہا

پٹھدے پٹھدے اخیری اوہا گل بنڑی

نا کائی مین واڈ نا کوئی اوہ دور ہا

میری قسمت او لگدا کھڑا چھوڑئیے

مین بڑا یاد ہے مین بڑا یاد ہے

اودی نفرت نوں وی میں ادا سمجھیا

بے وفا جفا نوں وفا سمجھیا

مکدی گل اے بھاویں مسلمان ہاں

اس بشر نوں میں اپنڑاں خدا سمجھیا

دل دی تختی توں جس مین مٹا چھوڑئیے

مین بڑا یاد ہے مین بڑا یاد ہے

جہڑا میرا مقدر تے تقدیر ہا

میرے دشمنڑ دے خاباں دی تعبیر ہا

بس اچانک گلی وچ کراس ہو گیا

اس دے ہتھ اچ مخالف دی تصویر ہا

یار اسے دکھ تاں اندورں مکا چھوڑئیے

مین بڑا یاد ہے مین بڑا یاد ہے

کئی دیہاڑے تاں تلخی تے تنگی رھئی

جان دکھاں دی سولی تے ٹنگی رھئی

ہوش آیا تاں سنگتاں توں مت آگئی

ساڈی ترٹ گئی وی کنہاں نالوں چنگی رھئی

جو ہر سجنڑ اوکھ وچ آزما چھوڑئیے

مین بڑا یاد ہے مین بڑا یاد ہے

میری کلی وی سڑ گئی او وسدا ریہا

میری ہر ھک مصیبت تے ہسدا ریہا

اوہنوں سنگت امیراں دی راس آگئی

میں تاں ویکھنڑ نوں دانش ترسدا ریہا

لفظ سانگے دا سنگ دل پنڑا چھوڑئیے

مین بڑا یاد ہے مین بڑا یاد ہے

ہک دیہاڑے ہک مسافر دکھ سنڑاونڑ لگ گیا

ہک دیہاڑے ہک مسافر دکھ سنڑاونڑ لگ گیا

رو پیا او آپ نالے من رووانڑ لگ پیا

آکهیوس میں وسدے ویلے دا کدی سلطان ہم

ہر سجنڑ دی دلگی تے سوچ دا عنوان ہم

میری تلیاں ہیٹهه جگ پلکاں وچهاونڑ لگ پیا

ہستیاں دی مستیاں دے وچ ودا سرشار ہم

نہ میں کئیں نوں پیار کیتا نہ میں کئیں دا پیار ہم

ہک ہکلی پیگهه سکهه دی دم جهٹاونڑ لگ پیا

ڈهٹا ہک دیہنہ میں محل دے باہر جهاتی مار کے

چڑیا آندا چودویں دا چن وی ٹهاٹهاں مار کے

میرے دل نوں ایہہ نظارہ خوب بهاونڑ لگ پیا

روز راتی چن نوں تکنڑا بنڑ گیا معمول ہا

اس شغل وچ زہن میرا ہو گیا مشغول ہا

جاگدا او آپ نالے من جگاونڑ لگ پیا

ولدی راتی میں اچانک ویکهیا منظر عجیب

ہک پکهی واساں دا ٹولہ آ لتها میرے قریب 

او محل دے نال آ کے جھگیاں لاونڑ لگ پیا

ہک پکهی چوں ہک پری نکلی اڈاری مار کے

لے گئی لٹ کے میرا جوبن کٹاری مار کے

قدماں چوں ایہہ میرا دل یک دم ڈلاونڑ لگ پیا

دوہاں ہتهاں نال جهل کے میں جگر نوں بہہ گئیوم

رات ساری کئیں دی سک اچ میں تڑپدا رہ گئیوم

دل نکل کے سینے وچوں باہر آونڑ لگ پیا

دو دیہاڑے تاں گزارے میں آنا دے واسطے

پر دل گهتیندا رہ گیا مینوں خدا دے واسطے

بے بسی دے دوں پوڑاں وچ من پساونڑ لگ پیا

دل اخیری ٹور کے من اوس پکهی وچ لے گیا

تاج میری شہنشائی دا کئیں دے قدمی ڈهئے گیا

بخت میتهے انج دے آ کے جال لاونڑ لگ پیا

لا کے ہتھ قدماں اتے چا صاف کیتی التجا

نام رب دے مینوں اپنڑی زلف دا قیدی بنڑا

اوہ اگوں کجهه انج دیاں شرطاں وکهاونڑ لگ پیا

کاسہ چا کے اپنڑی نگری دے وچوں خیرات منگ

بعد وچ توں میرے کولوں وصل دی ہک رات منگ

میرے کولوں کملا دل سب کجهه کراونڑ لگ پیا

جہیڑے ویلے کم گدا دے میرے زمے لگ گئے

اوہ پچهوں چپ کر کے اوتهوں جھگیاں پٹ کے وگ گئے

میرا کلڑا دم غماں دے گیت گاونڑ لگ پیا

ہنڑ حیات اپنڑی میں کم عقلی اتے روندا وداں

کهوج سنجڑیندا وداں تے وقت نوں لوہنداں وداں

میرا ہر سنگتی میتهوں پلڑا چهڑاونڑ لگ پیا

میرا سوهنڑا صنم رکھ تهرا کے قدم مینوں تیری قسم تیری چاہت سوا

میرا سوهنڑا صنم رکھ تهرا کے قدم مینوں تیری قسم تیری چاہت سوا

میرا کوئی ہور نہیں

میرا دلدار توں میرا غمخار توں میرا من ٹهار توں با خدا باخدا تیرے سواء

میرا کوئی ہور نہیں

میری چاہت وی توں میری راحت وی توں شئنشاہت وی توں میں آں تیرا گداں 

میرا کوئی ہور نہیں

تیری آکهیاں دا رنگ پیار دی جل ترنگ میتهوں واپس نہ منگ دوستی دی عطاء .

میرا کوئی ہور نہیں

تیری آکهہ دا کجل جیندیاں جی اجل اور ذولف ناگن مثل اوئے مین انج نہ ڈنگاں. 

میرا کوئی ہور نہیں

میرا لوٹیاءاے دل تیری کهاڈی دے تل سوهنی ہوٹهاں دی کهل جاپے کوسء قضاء. 

میرا کوئی ہور نہیں

میرا بهولا سجن تیرے شیریں سخن تهرتهرایندے بدن دتا سب کہجهہ بهلاء. 

میرا کوئی ہور نہیں

تیرا قد اے سروں توں میری آرذو بہهئہ کے اج روبرو پیار دی گل سنا.

میرا کوئی ہور نہیں

او وسدے پاسے دی سونہوں اپنے کاسے دی سونہوں او تیرے ہاسے دی سونہوں تیرے باجوں سبهاء. 

میرا کوئی ہور نہیں

توں ایں سانگے دی لج آکهیں کرنی اے حج او رج کے تکناں اے مکهہ توں ذولفاں ہٹا.

میرا کوئی ہور نہیں

توں میرا دل رباء میں ہاں عاقب تیرا بهانویں ہتهاں تے لاء میرے لہو دی حناء. 

میرا کوئی ہور نہیں

شئنشائے مصر کر کرم دی نظر میتهوں کهس کے صبر مینوں چهڈ کے نہ جاء.

'' باخدا باخدا''

میری کہیڑی اے خطاء کوئی ہک تے دساء مین انج نہ ستاء مین دے جا سزاء

میرا کوئی ہور نہیں

میرا رکهہ لے بهرم میرا کر کے شرم تیرا ہوسی کرم مین مرن تو بچا.

میرا کوئی ہور نہیں

میری هکوں اے سدا میتهوں ہو نہیں جدا میں کرساں وفا ایہ جگ نہ ہساء.

تیرے سواء میرا کوئی

ایہو عرضی هائی میری جہیڑی چهڈی اے میرا کر چاء وساه میتهوں قسم چواء.

من انج نہ رواء مر ویساں سبهاء. 

''باخدا باخدا''

تیرے سواء تیرے سواء. 

میرا کوئی ہور نہیں. 

میرا کوئی ہور نہیں.

سینے دے وچ دکھ گئے ملوٹے نہ اوہ کھول سگیا نہ میں کھول سگیا

سینے دے وچ دکھ گئے ملوٹے نہ اوہ کھول سگیا نہ میں کھول سگیا

اتھائیں بھار دوھویں تولیندے رھیوسے ناہ اوہ تول سگیا نہ میں تول سگیا

اہ ہاشمی بس نصیباں دی گل ھائی ملاقات وچ وی نہ گل بات کیتی 

خدا دی قسم دوھویں روندے رھیئوسے نہ اوہ بول سگیا نہ میں بول سگیا

کے رات دا وقت اے پر مینوں یاد نہی ھک پراھنڑاں جو آیا تے اکھ لگ گئ 

جیویں عادت پرانڑیں دا شوقین ھا اس میرا ہتھ ہلایا تے اکھ لگ گئ

میرے ھوٹھاں تے ہنڑ آپنڑی بولی دے وچ حال سارا سنڑایا تے اکھ لگ گئ 

اوہ بولیندا تولیندا تے چپ کر گیا اس دی چپ اچ میرا ساہ گھٹیونڑ لگا

یار ونجنڑائی مسافر تے ونجنڑ دی کر کہیں بھیجیوس جے پتنڑاں تے جاگ ھو گئ 

ہاشمی کیتی اس انج اٹھیونڑ دی ھا پچھوں بھج کے میں چولا نپیندا رھیوئم

ہتھ جو ہتھاں توں تھڑکے خدا دی قسم میں مہاٹھاں تے دھٹھیم تے جاگ ھو گئ

دُھپاں بلدیاں وچ تاں نال رھیوسے جَداں ڈھل پئے سائے اساں یاد رھے

دُھپاں بلدیاں وچ تاں نال رھیوسے جَداں ڈھل پئے سائے اساں یاد رھے

اساں رُل گئے شہر دی گلیاں وچ تساں بخت ہنڈھائے اساں یاد نہ رھے

بلبل تے بھنوریاں گُلشن وچ پئے گیت سُنڑائے اساں یاد نہ رھے

گیئاں کھوہ دیاں واریاں کھوہ دے وچ بھانویں نال گِڑائے اساں یاد نہ رھے

اساں روندیاں عید منا چھوڑی تساں جشن منائے اساں یاد نہ رھے

تساں دارو ساڈیاں مرضاں دے پئے لکھ ورتائے اسآں یاد رھے

تساں آپنڑے دل دی تختی تے کئ ناں لکھوائے اسآں یاد نہ رھے

اساں ٹھر کے مر گئے جھونپڑی وچ تساں بنگلے پائے اساں یاد نہ رھے

جہنوں پر آپنڑی کھبلاٹاں دے سارے مُلکھ ساہمنڑے لا چھوڑے

ساڈی قسمت ھاشمی او پنچھی جداں اوڈنڑ تے آئے اسآں یاد نہ رھے

توں نکا جیہا ہائیں تینوں پالیا ھا

توں نکا جیہا ہائیں تینوں پالیا ھا

تیرے مگر انیدرا جالیا ھا

سارے ملکھ دے نال ونجائی آئی

تیرے نال چا ساجھ بنڑآئی آئی

توئیں قول اقرار بھلا چھوڑے

ادے ونج کے پیار بھلا چھوڑے

گیوں یار وسار کہانڑیاں نوں

توئیں سٹیائے ساڑ نشانڑیاں نوں

میں مڑ وی یاد کریندا ھاں

بھانویں مہنڑیں روز جھلیندا ھاں

کدی لئی ھئ سر بیماراں دی

کیویں نبھدی پئی لا چاراں دی

نت روونڑ نال وپار ھوندائے

اتوں ہجر تیرے دا بھار ھوندائے

اکھیں چمدیاں ہن تصویراں نوں

نالے پڑھدیاں ہن تحریراں نوں

گل پا کے پاٹیاں لیراں نوں

رخسار توں پوجھ کے سیہڑاں نوں

کدی کھندیاں ناہن امیراں نوں

اج منگدیاں بھیک فقیراں توں

سنگتاں دے لکھ شوقین بنڑے

کئیں شہباز تے کئیں شاہین بنڑے

اوہ ڈنگ بالآخر اونڑیں ہن

توئیں کئیں توں خط لکھوانونڑیں ہن

پھل پینسل نال بناونڑیں ہن

توئیں توڑ آ سجنڑ منانونڑیں ہن

میں ساریاں تیریاں من لیساں

ضد آپنڑیں آپ دی بھن لیساں

توں ساریاں تاہنگاں سٹ آنویں

اسے عید تے واپس ہٹ آنویں

میں مردا ھاشمی مر ویساں

ایہہ زہر دوبارہ پیوونڑاں نہی.

نہ نہ تساں لگدیاں نال منیوونڑاں نہی

تساں لگدیاں نال منیونڑاں نہی

میں اوہ مریض ہجر ہاں جس نوں طبیب پچھناں دسیندا کوئ نہیں

میں اوہ مریض ہجر ہاں جس نوں طبیب پچھناں دسیندا کوئ نہیں

کدیں ہا دھرتی توں ودھ کے دل دے قریب پچھناں دسیندا کوئ نہیں

میری سدھراں دے بوٹیاں تے بہار دے وچ وی پھل نہ لگے

ایڈے ماڑے کیوں ہین میرے نصیب پچھناں دسیندا کوئ نہیں

میتھوں ہٹ کے محبوب میرا جا کیہندی اکھیاں دا نور بنڑیااے

اوہ کہڑا بختاں دا شہنشاہ اے رقیب پچھناں دسیندا کوئ نہیں

میری زندگی اے ککھاں وانگوں تے جہڑا لگھداۓ لتاڑ چھڈداۓ

جس دی خاطر میں رل گیا ہاں حبیب پچھناں دسیندا کوئ نہیں

میں دے نہ سگیا زکواۃ الفت ہاں میں وی مسلم میرا وی حق ہاہ

آپوں ودھ کے خدا دی شاھی اچ غریب پچھناں دسیندا کوئ نھیں

پیار دے مینوں درس دے کے ثمر نوں سر نہیں کدے گیا اے

اوہ دل دی مسجد دا پہلا پہلا خطیب پچھناں دسیندا کوئ نہیں

سک لہہ گئی آخر سجنڑاں دی ملاقات دے ساونڑ مک گئے

سک لہہ گئی آخر سجنڑاں دی ملاقات دے ساونڑ مک گئے

پلکاں دی سیج تے ادب توں مینوں سد عنف بہاونڑ مک گئے

اوکا مک گئے سلسلے ملنڑیاں دے نالے آونڑ جاونڑ مک گئے

کہیں بد نظرے سانوں انج نظرایا اوکا َرُسنڑ مناونڑ مک گئے

لَمے وینڑ تے سِر تے باہئیں ہانے دو بشر کدائیں ڈٹھیوسے

لَمے وینڑ تے سِر تے باہئیں ہانے دو بشر کدائیں ڈٹھیوسے

بےچینی اندر دی ودھدی گئی نیڑے جیویں جیویں یار تھیوسے

ہتھ ہاں تے رکھ کے بل آخر موقعے تے اپڑ گیوسے

ہَن ہاشم سجنڑ جدا پئے ہوندے ڈٹھا منظر پٹ سٹیوسے

دریا دے یار سپررد ہو گئی جاں رات جنم دی دھمی

دریا دے یار سپررد ہو گئی جاں رات جنم دی دھمی

کسے ملک دی اوہ شہزادی ہائی ناہی گھر دھوبی دے جمی

ہکو خان دے باہجوں دنیا تے ناہسوں ہور تاں کائ وی کمی

ساری عمر رہی ہاشم سفراں وچ کجھ لحظے سیج تے سَمی

کَہے سکھ تہوار تے خوشیاں ہاشم جداں روز مناونڑیں سوگ ہوئے

کَہے سکھ تہوار تے خوشیاں ہاشم جداں روز مناونڑیں سوگ ہوئے

تائیں چہرہ زرد دسیندا اے میرے بت نوں سئے جہے روگ ہوئے

اج گزر گئی اے کل خیر ہوسی اونجے دل نوں لاونڑیں اوگ ہوئے

جہڑے اس حد تائیں اپڑیندن چا اہ وی مالکا تیرے لوگ ہوئے

نترانے دل دیاں سر تے باہیں ہن تاہنگاں ترلے لئیندیاں ودیّن

نترانے دل دیاں سر تے باہیں ہن تاہنگاں ترلے لئیندیاں ودیّن

پھٹ گئے دے نال گزاریاں گھڑیاں ڈاہڈھا روح گھبرئیندیاں ودیّن

سر ننگے نال نوید اڈیکاں اوہندے وین الائیندیاں ودیّن

پلکاں دی ڈھاک تے اتھروں چا کے اکھیں سوگ منئیندیاں ودیّن

لہو جگر دا پیتی رکھدیاں ہن سنگدل دیاں لاپروائیاں

لہو جگر دا پیتی رکھدیاں ہن سنگدل دیاں لاپروائیاں

بت پہلے ای منبہ مرضاں دا اتوں ہجر چا تنڑکیاں لائیاں

ہن جسم علیل دی مرضاں تے نہی کردیاں اثر دوائیاں

ہکے شرط تے ہاشم بچ سگدائے روٹھے سجن جے کرن رسائیاں

رت سکن نہ دہے میری اکھیاں چوں میرے جگر دی پیڑ ودھائی آ

رت سکن نہ دہے میری اکھیاں چوں میرے جگر دی پیڑ ودھائی آ

پیوست اے جہڑی سینے وچ اوہ مڑ مڑ سانگ ہلائی آ

میرے جسم دے زخم نہ ویکھ ہاشم اتوں ہور وی تیر چلائی آ

میں تاں اپنے فرض ادا پیا کرداں توں وی اپنی رسم نبھائی آ

تیری سنگت رلانویں قسم خدا دی میرے دِہنہ پئے نِبھدن وَل اے

تیری سنگت رلانویں قسم خدا دی میرے دِہنہ پئے نِبھدن وَل اے

پھُٹیں جھٹ تاں دل دی نگری وِچ اُکا مَچ ویندا تھڑتھل اے

شالا درؔد جناب دے قدماں اِچ گزرے زندگی دا ہک ہک پل اے

تیتھوں میں بندہ جیندیاں مُکھ موڑاں بھلا ایہہ کائی کرنڑ دی گل اے

chas udan di muk gai aey zindgi di phutti jadan di sangat peyari

چس ادنڑ دی مک گئی اے زندگی دی پھُٹی جدنڑ دی سنگت پیاری

دینہاں راتیں نیر خُدا دی سونہہ اکھیاں چوں راہندن جاری 

مکی ودی اے ڈھیرناں سالاں توں خوشیاں تے ساڈی یاری 

وس نال تاں درد کدائیں نہیں ہوندی دینہہ عید دے ماتم داری

kon beli mera kon dushman mera denh jun dhaleya tan hondey wandarey gaey

کونڑ بیلی میرا کونڑ دشمنڑ میرا دینہہ جو ڈھلیا تاں ہوندے ونڈارے گئے

جداں بختاں نوں غربت دا چھانڑاں لگا کھرے کھوٹے وراگی نتارے گئے

ریہا لوہندا میں سچی محبت کیتے غرض تیکر تاں دلداری کیتی گئ

لائے زباں ت وفا دے ترانے گئے سوچ اندر دی بازاری کیتی گئ

قید کر کے مینوں پیار دے جال وچ میرے بختاں ت سرداری کیتی گئ

جد میں لنگھیا زمانے دے بازار چوں میرے نال انج ادا کاری کیتی گئ

میرے اگے اگے پھل وچھائے گئےمیری کنڈ دے پچھوں تیر مار گئے

کونڑ بیلی میرا کونڑ دشمنڑ میرا دینہہ جو ڈھلیا تاں ہوندے ونڈارے گئے

جسلے بخت ہئی جوانی دے مرکز اتے مینوں حد توں سوا پیار دتا گیا

مٹھے لہجھے تے جی جی دا رس گھول کے نرم ہونٹاں تو اظہار دتا گیا

بخت بڈھا ہویا پیار کھڈھا توڑ چاڑن تو انکار دتا گیا

پینگھ کپ کے وساہ دی ہلارے دیوچ میرا اعتبار منہ بھار دتا گیا

کیتی خواباں دی تعبیر الٹی گئ جہڑے خواباں دے دتے نظارے گئے

کونڑ بیلی میرا کونڑ دشمنڑ میرا دینہہ جو ڈھلیا تاں ہوندے ونڈارے گئے

پدھ کٹانگے وفاواں دی دہلیز تائیں ننگے پیریں میں بھج بھج کی جھٹی ریہا

اس قدر نہ کیتی میرے جذبات دی جس دی خاطر میں جگ سارا سٹی ریہا

اف نہ کیتی کدائیں اس دے ظلمات تے دڑ صبر نال بلکل میں وٹی ریہا

جھولی چا کے دعاواں دی تسبی دے وچ ہکے جملے نوں دینہہ رات رٹی ریہا

شہر لیلی میری دا سلامت رہوے جتھے پتھر میں مجنوں نوں مارے گئے

کونڑ بیلی میرا کونڑ دشمنڑ میرا دینہہ جو ڈھلیا تاں ہوندے ونڈارے گئے

چوک چھٹی جاں وقتی سہاریاں اتوں ہک سہارہ بڑا معتبر مل گیا

جو کریندی ہائ میرے کیتے رات دینہہ میری ماء دی دعا دا اثر مل گیا

دل اندھارے دی وستی توں باغی ہویا بھاگ جاگے ت روشن نگر مل گیا

مینوں در در ت پنڑیں دی نئیں لوڑ پئ میری قسمت جو مینوں او در مل گیا

میں اسیر ہک انہائیں دے بوہے دا گدا جیندے عرشاں تو جوڑے اتارے گئے

کونڑ بیلی میرا کونڑ دشمنڑ میرا دینہہ جو ڈھلیا تاں ہوندے ونڈارے گئے

sanam wikdey wikdey

کتھائیں اساں پتھر کتھائیں اساں پارس زمانے دے رحم و کرم وکدے وکدے

مصر چھوڑ کے تیں صرافے دی منڈی بڑے دوروں ہے ہیں صنم وکدے وکدے 

وکے ہاں حسن دی کرنسی دے بھا تے کدی کیں ادا تے کدی کیں نگاہ تے 

کدی دل تے وکے کدی کھل تے وکے کدی زلف برہم گھٹا روسیا تے 

کدی مینا ساغر دے مل وک گیوسے کدی خلوتاں وچ کدی جلوہ گاہ تے

کدی پردہ داری کدی بے نقابی کدی غائبانہ کدی رونما تے 

اور قدر دان گاہکاں دی اکثر تلاش اچ ریوسے سجنڑ دم بدم وکدے وکدے 

مصر چھوڑ کے تیں صرافے دی منڈی بڑے دوروں ہے ہیں صنم وکدے وکدے 

اساں کے وکے سائیں زمانہ وکا ہے منزل تے رہبر تے راستے وکے ہن

وقتی زوالاں دے بھنوراں اچ آ کے پیغمبر وی اٹیاں توں سستے وکے ہن

مواھدے امن جنگ تے تاجاں دے مالک سلاراں سنڑیں فوجی دستے وکے ہین

یزیدی دے ہتھوں ضرورت دے فتوے مذہب دے وکیلاں دے بستے وکے ہن

اور مجبوریاں دے ترازو تے آ کے میں ڈٹھے ہین دھرم تے حرم وکدے وکدے 

مصر چھوڑ کے تیں صرافے دی منڈی بڑے دوروں ہے ہیں صنم وکدے وکدے

کدائیں سانوں سادے مقدر وکایا کدی کوئی حبشے چوں مکے گھن آیا 

کسے ساڈے اگوں تیرا نام چایا جو چایا تیرا نام وت نہیں بھلایا 

اسے جرم وچ کیسے پتھر وسایا اور وسایا گرم ریت اتے لٹایا 

لٹایا تے اگ تے انگارہ بھکھایا اور بھکھایا اساں موں چوں احد الایا

جو احد تیڈے آستانے پونچھایا اور پونچھایا تے قسمیں بڑا مزہ آیا 

قدم چھوڑ کے ہنڑ اساں وکڑاں کونی بڑے اوکھے لدھن قدم وکدے وکدے

مصر چھوڑ کے تیں صرافے دی منڈی بڑے دوروں ہے ہیں صنم وکدے وکدے